VEDA
Okul kapısıydı vedalaştığımız.
Günün kızıl bir akşam üstüydü,
Herkes sevdiğinle vedalaşıyordu sandım.
Sanki kuşların yavrularını uçurduğu gündü.
Sanki seni düşünmemeyi bana tembih etmemiştin,
Bana unuturuz dememiştin sanki.
Ben her başım öne eğildiğinde seni hatırlıyor,
Her gece ıstırabım daha bir çoğalıyor.
Buralarda olmaman bir tesellim.
Sana uzaklara git diye yalvarıyorum sanki...
Ben aşkımla ayrılığı düşünemiyor,
Çok zaman seni tanıdığıma bin pişman oluyorum.
En büyük silahındı gözlerin.
Kalem kaşlarına söylediklerimi unuttun mu?
O pembeye çalan dudakların,
Bir an olsa, beni hatırladığında sustu mu?
Bilmem unutabildin mi?
Benim hala düşündüklerimi...
Hani, hani bir sömestri başlangıcıydı.
Yüreğinin düğüm düğüm olduğunu...
Hatırlayamayacağını bilsem hiç yazmazdım.
Unutamıyorum bir türlü o anları.
Seni bir daha hiç düşünmezdim.
Bilsem bir yudum sevgin olmadığını.
Necat TÜYLÜ. 1976