ADSIZ VE KİMLİKSİZ
Bir boşluğun içinde dönüp duruyor sesim
Kayıp şehrin sesisliğini bastırıyor sesizliğim
Yaralarımı kemiren düşüncelerle
Adersi beli olmayan mektuplar gibi
Savruluyorum caddelerde
Adsız ve kimliksiz
Bilinmeyene doğuru ilerliyorum
Bir kaç ağacın yeşilimsi görüntüsü
Gözüme çarpıyor karanlık sokaklarımda
Evet sen burdasın
Benimde burda olduğum gibi dercesine
Hüzünlü coğrafyamın
Bahtını değiştirmek isterdim diye
Mırıldanır buluyorum kendimi
Kadınların ve çocukların
Ayak izleri silinmeyen
Bir dünya özlemi sarıyor tüm benliğimi
Gözyaşlarımı özgür bırakıyorum
İçime damlıyorlar usul usul ve sesiz
Aycan Yüztaş