İlkesiz Siyaset, Ahlaki Çöküşü Derinleştirir...
Eskiden siyaset deyince akla fikir, duruş ve temsil gelirdi. Bugünse kim daha çok alkış alırsa, kim daha sert konuşursa, kim daha çok “bizden” ya da “ötekinden” söz ederse öne çıkıyor.
Değer üretmek yerine algı yönetmek,
gerçekleri savunmak yerine manipülasyon yapmak normalleşti.
İşte toplumun ahlaki çöküşü, tam da burada başlar:
Siyasetçinin yalanı “strateji”,
çıkarı “hamle”,
hakareti “siyasi dil” olarak kabul edildiğinde...
Bu kirli düzenin dili, zamanla sokaklara, okullara, ailelere sirayet eder.
Çünkü toplum, ne görüyorsa onu model alır.
Ahlaklı bir toplum, ancak ahlaklı siyasetle mümkündür.
Liyakat değil sadakat aranıyorsa…
Gerçek değil, gösteri yüceltiliyorsa…
Milletin çıkarı değil, partisel hesaplar önceleniyorsa…
O toplumda güven kalmaz, umut kalmaz.
Geride sadece hayal kırıklıklarıyla büyüyen nesiller kalır.
Halbuki siyaset, kişisel başarı öykülerinin değil;
ortak iyilik hayalinin peşinde koşan insanların işidir.
İlkesizlikle büyüyen siyaset, topluma da erdemli insanı değil, sadece alkış peşinde koşanları örnek gösterir.
Bugün ihtiyacımız olan;
suskunluğu değil, adaleti dile getiren vicdanlar…
Gerçeği saklayan değil, ortaya koyan yürekler…
İlkesizlikle değil, onurla yürüyen insanlardır.
Bu sadece siyasetçilerin meselesi değil;
Seçmenin, öğrencinin, öğretmenin, ebeveynin, yani hepimizin meselesidir.
Çünkü bugün susarsak, yarın konuşacak kimse kalmaz.
İlkesizliğe karşı ilkeyle,
çöküşe karşı dirayetle,
ahlaksızlığa karşı şahsiyetle durmak zorundayız.
TÜRK MİLLETİ!
Bu bir tercih değil, varoluş meselesidir...