23.02.2026
Köşe yazısı
Deniz Karabağ
Maarifin Kalbinde Ramazan: Değerlerimize Dönüş Mü, Yoksa Çifte Standart mı?
Son günlerde Milli Eğitim Bakanlığı’nın (MEB) 81 ilde hayata geçirdiği “Maarifin Kalbinde Ramazan” etkinlikleri üzerinden koparılan fırtınaları hayretle izliyoruz. Bakan Yusuf Tekin imzasıyla yayımlanan ve Osmanlı’nın zarif “Tembihname” geleneğini sınıflara taşıyarak kültürel bir köprü kurmayı hedefleyen bu adım, malum çevreler tarafından hemen “laiklik” siperine yatılarak yaylım ateşine tutuldu.
Peki, sormak gerek: Bu gürültü neden?
Batı’ya Alkış, Kendi Değerine Kış Kış!
İşin en trajikomik tarafı şudur: Müslüman bir ülkede yılbaşı süslemeleri yapılırken, Noel babalar havada uçuşurken, hatta son yıllarda çocuklarımıza hiçbir kültürel bağı olmayan “Cadılar Bayramı” gibi ne idüğü belirsiz kostümlü kutlamalar dayatılırken sesi çıkmayanlar; mesele İslam’ın paylaşma, yardımlaşma ve edep ayı olan Ramazan olunca bir anda "pedagoji uzmanı" kesiliyorlar.
Batı’nın popüler kültür ögeleri okullara girdiğinde “modernlik” ve “dünya vatandaşlığı” diyerek alkış tutan zihniyet, söz konusu bu toprakların ruhu, İslam’ın emri ve ahlakı olduğunda neden “laiklik elden gidiyor” çığırtkanlığına başlıyor? Kendi kimliğinde "Müslüman" yazan bir toplumun çocuklarının, kendi inanç değerlerini öğrenmesinden ve bunu bir şenlik havasında kutlamasından daha doğal ne olabilir?
Tembihnamelerden Geleceğin Şuuruna
MEB’in projesindeki Tembihname detayı aslında çok kıymetli. Öğrencilerin; nezaketi, toplumsal huzuru ve yardımlaşmayı merkeze alan bu metinleri günümüze uyarlaması, sadece dini bir pratik değil, aynı zamanda bir karakter inşasıdır.
"Müslümanlar olarak İslam’ın getirdiği edebi, hayayı, paylaşmanın önemini, ahlakı ve şuuru çocuklarımıza kendi ülkemizde, kendi okulunda anlatamayacaksak; bu ülkenin İslam şuuru nerede?" diye sormazlar mı?
Modernizm adı altında çocuklarımızın zihinlerine ahlaki değerlerden yoksun, köksüz bir anlayış yerleştirilmeye çalışılırken; Ramazan etkinlikleri bu kültürel erozyona karşı duran bir kalkandır. Çocuklarımızın oruç tutan arkadaşına saygı duymayı, iftar sofrasında ekmeğini bölüşmeyi öğrenmesi "akran baskısı" değil, olsa olsa "akran erdemi"dir.
Sonuç Olarak: Özgürlük Sadece Batı İçin mi?
Eğitimi bilimsel kılıfı altında kendi inancından, tarihinden ve maneviyatından koparma çabası, bu millete yapılabilecek en büyük kötülüktür. Müslüman bir toplumda çocukların kendi dini değerlerini öğrenmesi, süslemelerle, etkinliklerle bu ruhu yaşaması bir hak ihlali değil, aksine gecikmiş bir iradedir.
Laikliği, toplumun çoğunluğunun inancına karşı bir sopa gibi kullananlara hatırlatmak gerekir: Gerçek özgürlük, bir çocuğun kendi topraklarının mayasıyla, ezan sesiyle ve Ramazan bereketiyle büyümesidir. Modernizm kılıfıyla pazarlanan ahlaki yozlaşmaya "evet" deyip, bin yıllık İslam şuuruna "hayır" diyenlerin bu tezatlığı, milletimizin ferasetinde elbetteki yerini bulacaktır.