Hiçbir zaman çocuk olmadım ben
Dayak yedim
"Kardeşimi ben büyüttüm. Annemle babam çalışıyordu. hiçbir zaman çocuk olmadım ben. Keşke o kadar çabuk büyümeseydim. Ben 7 yaşında büyüdüm. Denizli'ye taşındığımızda 5 yaşındaydım, bakıcı bakıcı geziyorduk annemle babam çalıştığı için... Bir gün bakıcının kızı kardeşimin gözüne yanan bir çubuk soktu, kadın zaten bizi dövüyordu ve odaya kilitliyordu. Şu an o yıllarımla barıştım ama, aklıma gelen ilk şey kardeşime zarar verilmiş olması, birinin beni dövmesi, kardeşimi dövmesi ve kilitliyor. Ne bir su var, ne tuvalet var ve seni bırakıp gezmeye gidiyor. İnsanca bir davranış değil, korkunç. Hatırladığım en kötü anım bu."
Anneme dayakları ve açlığı anlattım
"Anneme dedim ki ben Süleyman'a bakarım, bizi çok dövüyor, aç bırakıyor, annem çok ağladı, çok üzüldü. Ne yapacağını bilemedi, imkansızlıklar var... Annemin 2 çocuğu var, işe gitmek zorunda. Annem de tamam dedi, beni en çok büyüten şeylerden biri işte... Kadın çözümsüzlüğün içinde, akrabalara koşuyor, akrabalar bize bakmıyor, komşu diyor ben bakamam. Ben evde kardeşime bakmaya başladım."
Hatırlamak istemediğim için hafızamdan sildiğim anılarım var
10 yaşında kadın oldum! Anne oldum!
"7 yaşında kardeşine bakan kız, sonra evi temizlemeye başladı, sonra yemek yapmaya başladı, kardeşi hasta olduğunda bakıyor, dışarıda olduğunda arayıp buluyor. Hatırladığım şeyler çok ama, bazılarını hatırlamak istemediğim için hafızamdan silmişim. 10 yaşında kadındım ben, çocuk değildim! 10 yaşında kadın oldum, anne oldum. Çocukluğumun travmalarını sonradan tamir etmeye çalıştım, hala çalışıyorum, kırık dökük; yaraları var. Herkesin olduğu kadar ama, benimki daha zordu"
