BU ŞİİR DE YOKLUĞUNA
Seninle dolu hatıralara bıraktın gittin beni bu şehirde
Attığım her adımda aldığım her nefesimi yokluğuna armağan ediyorum
Her gün biraz yokluğunla dertleşiyorum
Akşamları kimsenin olmadığı yerde neler olduğunu bir bir anlatıyorum
Sana değil YOKLUĞUNA...
Biliyor musun geçenlerde bindim arabaya nereye gideceğimi bilmeden
Bizim yerimizde buldum kendimi
Deniz tam karşımda aynı güzelliğiyle duruyordu da
Yanımda sen yoktun...
Bir ooooffff çektim yokluğuna
Artık şarkılara da küsmeye başladım
Neden diye sorma bana
Nasıl beceriyorlar bilmiyorum ama hep bir şekilde seni getiriyorlar aklıma
Bir damla gözyaşı akıtıyorum hasretinle beni yakan YOKLUĞUNA...
Benim kalemim seninle başlamıştı yazmaya
Sen yoksun diye ya küserse bana diye tereddüt ediyorum
Sonra bir şiir dökülüyor satırlara
BU ŞİİR DE BENDEN YOKLUĞUNA...