MUTLULUĞU KAYBETTİĞİM GÜN
Bazen insanlar yaşlandıkları günü hatırlar , ama çok azı mutluluğunu kaybettiği günü bilir.
Ben hatırlamıyorum.
Kaç yaşında içimdeki çocuk sustu , kaç yaşında gökyüzüne bakarken umut yerine boşluk gördüm…
Hatırlamıyorum…
Ama bir şey var ki kesin ,
O gün hayatı omuzlarımda hissettiğim ilk gündü.
Belki de o yüzden soruyorum kendime , “Hangi yük ağır geldi omuzlarıma?”
Yük dediğim şey bir cümle miydi?
Bir ihmal mi?
Bir yok oluş mu?
Yoksa sadece…
Çok erken anlamak mıydı herkesin iyi olmadığını?
Ben sevmeyi öğrendiğimde kırılmayı da öğrendim.
Ve her düşüşümde , gülümsemeyi biraz daha unuttum.
Güldüğümde bile , bir eksiklik sızdı yanaklarıma.
İşte böyle kayboldu mutluluğum , sessizce.
Bir tarih yok ona dair…
Sadece içimde büyüyen bir boşluk var.
Yüzü olmayan bir yas gibi.
Sevcan TANRIVERDİ