DİNMEDİ ACILARIN
Hocalı da gün battı,karardı bak dağların.
Birer birer kırdılar ,gül kokulu dalların.
Kalkın ! ayağa kalkın! bakın, neler oluyor.
Karabağ .Hocalı da,bak insanlık ölüyor.
Feryadı ağıtları,hepsi çıkıyor arşa.
Orman boyu cesetler,ölüyor bak ,hocalı.
Her yer çocuk bedeni,analar,paramparça.
Nasıl hissedilmez ki,bu acılar bedende,
Her can ölüm kokuyor,yitip giden bu tende.
Kapılar kapanmıştı,kopmuştu tüm bağların.
Ölüm uykusundaydı,dost dediğin canların.
Sesine ses vermedi,sarmadı yaraların.
Azerbeycan Hocalı,dinmedi acıların.
İnsanlık unutmuştu,insan olan özünü,
Hocalı parçalanmış,kaybetmişti gözünü
Toprak kana doymuştu,aç köpekler,susamış.
Nereye kadar sürer,bu zulüm bu yakarış.
Kalkın kardeşim kalkın,Ses verin sesimize.
Ölüyoruz biz burda,can ver nefesimize.
Yaptığınız zulümler,unutulacak sanma!
Suskunluğuna kanıp,Türk ü hafife alma!
Hesabı sorulacak,yok ettiğin canların.
Bir ölür , bin dirilir,koymaz,alır öcünü.
Tarihe dönde bir bak, yazar Türk ün gücünü..
SELMA MERİÇ