HİKÂYE
                  MEHMED NURİ BİNGÖL          
                 Ç-AN- AK-KALE'DE GÜNEŞ
          Güneş, Çanakkale Şehitler Abidesi’nin taşları üzerinde hafifçe parlıyordu. Ahmed Nureddin, iradesizce elini cebine sokmuş olduğunu fark edince kızardı ve iki elini  yanlarına salıp yavaş adımlarla yürümeye başladı. 
           Yanındaki yolda, ağaçların gölgesinde dolaşan insanlar sessiz ve saygılıydı. Her adımında, toprağın ve taşın yüklendiği tarihi derinliği ve lahutiliği hissediyordu.
          Ahmed, buraya gelme kararını uzun zamandır vermişti. Babasından dinlediği esatir, dedesinin anlattığı savaş günleri, bir an olsun zihninden çıkmıyordu. 
           “Geçmişi bilmeden geleceğe yürüyemezsin,” demişti dedesi. İşte o yüzden buradaydı: hem hatırlamak hem de anlamak için.
           Abidenin önüne geldiğinde durdu, başını hafifçe eğdi. Yüzlerce kırmızı bayrak rüzgârda dalgalanıyordu, sanki her biri geçmişin fısıltısını taşıyordu. Ahmed’in gözleri doldu, ama bir hüzün değil, bir minnet duygusu vardı içinde.
           Çevresine bakarken, yanına yaklaşan küçük  çocuğun elinden tutan annesini, yani hanımını gördü:
          “Baba, bu neden burada?” diye sordu. Ahmed, gülümsedi ve çocuğun boy seviyesine eğilerek cevapladı onu:
          "Burası, cesur insanların, vatanını korumak için canlarını verdikleri yer. Onları anmak için buradayız. Bazen sadece hatırlamak bile büyük bir iyiliktir.”
           Ahmed Nureddin, yavaşça abidenin çevresini dolaşırken kendi iç yolculuğunu da sürdürüyordu. Geçmişin ağır taşları, bugünün yeşil çimleri, geleceğin umut dolu gökyüzü… Hepsi bir araya gelmişti burada, sessizce konuşuyordu ona.
           Ve Ahmed, her adımında, bu sessiz diyalogdan güç alarak geçmişle geleceği birleştirdi.
          Güneş batarken, Ahmed Nureddin arkasına dönüp son bir kez abidenin görüntüsünü gözleriyle kaydetti. Sessizlik, derin ve anlamlıydı. Ve o an, Ahmed’in yüreğine bir söz gibi işledi:
         “Hatırlamak, yaşatmaktır.”