KÜLLERİNDEN DOĞMAYANLAR
Yandık biz,
Sessizcevehiçizbırakmadan.
Ne dumanımızulaştıgöğe,
Ne çığlığımızbirduayadönüştü.
Ateş oldukönce,sonraköz,
Sonra hiçbirşey.
Bir avuçsessizlikkaldıgeriye
Ellerimizintitreyençukurunda.
Anlatamadık…
Çünkükelimeler bile kaçtıbizden,
Ağzımızayapıştısustuklarımız.
Belki birşiirolurduk,amaşairbiziunuttu.
Dedi ki herkes:
"Her küldenbirankadoğar."
Ama kimsesormadı:
Ya hiçdoğmakistemeyenler?
Bizizişteküllerindendoğamayanlar.
Yanmayıseçtik,
Çünküyenidenbaşlamak,ölmektendahazordubazen
Sevcan TANRIVERDİ