Saat Dokuzu Beş Geçe…
Bir milletin kalbi aynı saatte yeniden atıyor.
Yıl 1938… Kasım’ın onuncu günü.
Dolmabahçe Sarayı’nın odalarından birinde, ulusu için atan bir kalp durdu.
O an, sadece bir insan değil; bir devrin vicdanı, bir milletin umudu sustu.
Ama biz biliyoruz ki, o kalp yeniden doğdu her çocuğun yüreğinde, her öğretmenin sözünde, her çiftçinin alın terinde.
Saat dokuzu beş geçe duran o an, aslında hiç bitmeyen bir andır bizim için. Çünkü Atatürk, ölümüyle biten bir öykü değil, ölümsüz bir yolculuktur. Her yıl bu vakitte sirenler çaldığında, biz yalnızca geçmişe bakmayız; geleceğe dair söz veririz yeniden.
O, yıkıntılar içinden doğan bir ulusun yeniden ayağa kalkışını yazdı.
Bir milletin “Ben de varım!” deyişini, bir cumhuriyetin doğuşunu mühürledi.
Ve şimdi, yıllar sonra bile, her 10 Kasım sabahı Türkiye aynı duyguyla susar:
Minnetle, özlemle, gururla…
Atatürk bize sadece bir vatan bırakmadı; düşünen, sorgulayan, çalışan bir millet olmanın onurunu bıraktı.
Bugün onun izinde yürüyen her gençte, her üretende, her vicdanlı insanın içinde o ruh hâlâ yaşıyor.
Bizim için 10 Kasım, bir ayrılığın değil, bir sözün günüdür:
“Emanetin emanetimizdir, Paşam…”
Ve bilsin ki herkes;
Açtığı yol olan bilim ve akıl yolunda yürürken
O’nun ışığıyla aydınlanmaya devam edeceğiz…
ahmet.kocak16@hotmail.com