(Kendime Yazıyorum,)
Okuyan Herkes İçin
Bu yazıyı birilerine anlatmak için değil,
kendime söyleyemediklerimi kâğıda dökmek için yazıyorum.
Uzun zamandır iyiyim demeyi öğrendim.
Gerçekten iyi olduğumdan değil…
Anlatacak gücüm kalmadığından.
İçimde bir yorgunluk var; uykuyla geçmeyen, tatille azalmayan.
İnsanların arasında çoğalan ama kimse fark etmezken büyüyen bir yorgunluk bu.
Her şey yolundaymış gibi yapmanın ağırlığı omuzlarımı çökertiyor bazen.
Eskiden daha çok konuşurdum.
Daha çok anlatırdım kendimi.
Şimdi susuyorum. Çünkü her kelimeyi harcayacak bir alan bulamıyorum.
Çünkü bazı cümleler yarım kalınca, insan bir daha başlamak istemiyor.
Hayat benden hep güçlü olmamı bekledi.
Toparlan dediler. Geçer dediler.
Oysa bazı şeyler geçmiyor…
Sadece insan onlarla yaşamayı öğreniyor.
Kırıldım.
Ama bunu kimseye yük etmemek için içime sardım.
Üzüldüm.
Ama “abartma” denmesin diye gülümsedim.
Bazen en çok da anlaşılamamaktan yoruldum.
Kimseye kızgın değilim aslında.
Herkes kendi ağırlığını taşıyor.
Ama keşke biri, bir gün, hiçbir şey sormadan
yanıma oturup “Konuşmak zorunda değilsin” diyebilseydi.
Zamanla şunu fark ettim:
İnsan en çok kendini ihmal edince tükeniyor.
Herkese yetişip kendine geç kalınca…
Bir şeyler sessizce kırılıyor içinde.
Şimdi öğreniyorum.
Her şeye yetememeyi.
Herkesi memnun edememeyi.
Ve bazen vazgeçmenin, kaybetmek değil, kendini kurtarmak olduğunu.
Bu yazıyı okuyan biri varsa…
Belki sen de benim gibisindir.
Dışarıdan güçlü, içeriden yorgun.
Herkes için bir şey olan ama kendisi için eksik kalan.
Bil istedim:
Yalnız değilsin.
Bu satırlar, bir gazete köşesi kadar kamusal
ama bir kalp kadar mahrem.
Ve kendime not düşüyorum:
Daha az sus.
Daha çok kendin ol.
Herkes anlamasa da…
En azından sen kendini yarım bırakma. (Serpil demir )