SİZ BİZİM GELECEĞİMİZ İÇİN NE YAPTINIZ?
Bir genç olarak soruyorum: Bizden güzel bir gelecek bekliyorsunuz. Peki, o geleceği kurabilmemiz için bize nasıl bir ülke bırakıyorsunuz?
Bazen düşünüyorum da biz gençlerden ne çok şey bekleniyor...
Çalışmamız, başarılı olmamız, ülkemize faydalı bireyler olmamız, hayallerimizin peşinden koşmamız isteniyor. Sürekli geleceğin gençlerin ellerinde olduğu söyleniyor. Peki, hiç kimse dönüp de bize şu soruyu soruyor mu: Gençler, siz nasıl bir geleceğin içinde yaşamaya çalışıyorsunuz?
Ben de bir genç gazeteci olarak gündemi yakından takip ediyor, yaşadığımız toplumu anlamaya ve gördüklerimi kalemimle anlatmaya çalışıyorum. Her gün haberleri takip ederken gençlerin yaşadığı sorunları, çocukların geleceğe dair beklentilerini ve toplumun içinde bulunduğu koşulları sorguluyorum. Çünkü ben yalnızca bugünü yazmak değil, yarına dair sorumluluk almak da istiyorum.
Bir genç olarak benim de hayallerim, beklentilerim ve geleceğe dair kaygılarım var. En büyük isteğim, emek verdiğimde karşılığını alabildiğim, düşüncelerimi özgürce ifade edebildiğim ve yarınlara güvenle bakabildiğim bir ülkede yaşamak.
Ama insan bazen kendine sormadan edemiyor: Biz gerçekten nasıl bir geleceğe hazırlanıyoruz?
Gençlere sürekli umutlu olmaları söyleniyor. Ancak umut, yalnızca güzel sözlerle büyümüyor. Umut; adaletle, fırsat eşitliğiyle, güvenle ve emeğin karşılığını bulmasıyla büyüyor. Bir genç eğitimini tamamladığında geleceğini düşünebilmeli. Bir çocuk, ailesinin imkânları ne olursa olsun eşit fırsatlara sahip olabilmeli. Kimse hayallerinden ekonomik şartlar yüzünden vazgeçmek zorunda kalmamalı.
Biz çok şey istemiyoruz aslında. Hak ettiğimiz yerde olmak, düşüncelerimizi özgürce ifade edebilmek, çalışarak bir yerlere gelebilmek ve yarınlarımızı planlarken sürekli endişe duymamak istiyoruz.
Bunlar çok mu?
Bugün beni en çok düşündüren konulardan biri de çocukların ve gençlerin geleceğe nasıl baktığı. Çünkü çocuklar bizim söylediklerimizden çok, onlara sunduğumuz hayatı görüyor. Onlara hayal kurmalarını söylüyoruz ama o hayalleri gerçekleştirebilecekleri imkânları oluşturabiliyor muyuz? Başarılı olmalarını istiyoruz ama eşit şartlarda yarışabildiklerinden emin miyiz?
Bir toplum, gençlerinden fedakârlık bekliyorsa önce onlara yaşanabilir bir gelecek sunmalıdır.
Gazetecilik yalnızca olup biteni yazmak, gündemi takip etmek değildir. Bazen bir çocuğun duyulmayan sesini duyurmak, bazen bir gencin içindeki kaygıyı dile getirmek, bazen de toplumun yüzleşmekten kaçtığı gerçekleri hatırlatmaktır.
Ben yazarken yalnızca kendi adıma konuşmak istemiyorum. Geleceği hakkında kaygı duyan, emeğinin karşılığını almak isteyen, ülkesinde güzel yarınlar kurmayı hayal eden bütün gençlerin sesi olabilmek istiyorum.
Çünkü biz bu ülkenin yalnızca geleceği değil, aynı zamanda bugünüyüz. Fikirlerimizle, emeğimizle, mücadelemizle bu toplumun bir parçasıyız. Bizi yalnızca yarının yöneticileri, öğretmenleri, doktorları, gazetecileri olarak görmeyin. Bugün de duyulmaya, anlaşılmaya ve ciddiye alınmaya ihtiyacımız var.
Ve artık şu soruyu sormanın zamanı geldi:
Siz bizim geleceğimiz için ne yaptınız?
Bize sürekli sabretmemizi söylediniz. Peki, sabredeceğimiz koşulları iyileştirmek için ne yaptınız? Bize hayal kurmamızı söylediniz. Peki, o hayallere ulaşabileceğimiz yolları açtınız mı? Bize ülkemize sahip çıkmamızı söylediniz. Peki, bizim de kendimizi bu ülkenin geleceğinde güvende ve değerli hissetmemiz için ne yaptınız?
Bu soruları birilerini suçlamak için değil, bir şeylerin değişmesi gerektiğine inandığım için soruyorum.
Çünkü ben umutsuz bir genç olmak istemiyorum. Kendi ülkesinde geleceğini kurabilen, emeğiyle ayakta duran, düşünceleriyle değer gören bir genç olmak istiyorum. Ve inanıyorum ki benim gibi düşünen binlerce genç var.
Belki bugün sesimiz yeterince duyulmuyor. Belki sorularımızın cevapları erteleniyor. Ama şunu unutmamak gerekiyor: Gençlerin sorularını görmezden gelmek, geleceğin kendisini görmezden gelmektir.
Biz sizden hazır bir gelecek istemiyoruz. Bizim de içinde yer alabileceğimiz, emek verebileceğimiz, söz sahibi olabileceğimiz adil bir gelecek istiyoruz.
Çünkü bir gün bu ülkenin çocukları büyüyecek ve geriye dönüp bugünün yetişkinlerine bakacak.
İşte o gün herkesin kendine vereceği bir cevap olmalı.
Ben de genç bir gazeteci olarak bugün bu soruyu soruyorum:
Bizim geleceğimiz hakkında konuşanlar, acaba bizim geleceğimiz için gerçekten ne yapıyor?
Çünkü gelecek bize sürekli anlatılan bir vaat değil, bugün bize sunulması gereken bir haktır.