Hayat Kısa... Peki Ya Sonrası?
Hayat gerçekten kısa olduğu için düşünmeden, anı yaşayıp geçmeli miyiz; yoksa her anını anlamlandırarak mı yaşamalıyız?
Çevremizde bu çelişkili cümleleri çokça duyarız. İnsanların bir kısmı "Hayat kısa, anı yaşa gitsin!" derken; diğer bir kesim ise "Hayat kısa, bu dünyada başarmam gereken şeyler var, buraya bir geliş amacım var" der. Peki bunlardan hangisi doğru?
Evet, hayat kısa. Hepimize belirli bir süre biçilmiş bir dünyada yaşıyoruz. Kimileri bunu "Nasıl olsa kısa, doya doya yaşayayım" diye düşünüp nefsine yenik düşerek harama, bilinçsizliğe sürüklenebiliyor. Hayat bu kadar kısa, evet... Fakat bu kısa hayatın ardında yatan sonsuz bir ahiret gerçeği var. "Bunun ne kadar farkındayız?" dersek, ne yazık ki çoğunluğun bu bilincin uzağında kaldığını görüyoruz.
Oysa doğru olanın bu sorumsuzluk olmadığını düşünüyorum. Çünkü biz dünyaya bir amaç uğruna gönderildik. Tabii ki insanların dünyevi hedefleri olabilir de olmayabilir de; bu kişisel bir tercihtir. Fakat hedefi olan insanlar bile maalesef günümüzün o yüzeysel akıntısına kapılıp sürüklenebiliyor. Peki bunun sebepleri ve doğurduğu sonuçlar neler? Gelin birlikte bakalım.
"Ben Kimim?" Sorusuna Cevabımız Yok
İnsan çoğu zaman "Ben kimim?" diye düşünmez. Bunun yerine "Başşkaları gözünde kim olabilirim?" telaşına kapılır. Hiç oturup "Ben kimim, niye geldim bu dünyaya?" diye sorduk mu kendimize? Sorsak bile çok az bir kesimin bu soruya dürüstçe yanıt aradığına inanıyorum.
Arkadaşlar, hepimiz aynı dünyanın insanlarıyız. Fakat kendimizi tanımamız gereken yerde, insanları kendimizden daha çok tanıyoruz. Başkalarına o kadar çok güveniyor, onlara o kadar çok anlam yüklüyoruz ki; inancımızı, kendi özümüzü ve Allah ile olan bağımızı unutabiliyoruz. Oysa "Ben kimim, ben niye geldim?" sorusuna verecek özgün bir cevabınız olmalı. Sizin yaşam sahnenize girip sizin yerinize yanıt veren aktörlere izin vermemelisiniz.
Diyelim ki bunun farkına varamadık ve "Hayat kısa" deyip günübirlik yaşadık. Yıllar geçip büyüdüğümüz zaman ne yapıyoruz biliyor musunuz? Derin bir pişmanlık duyuyoruz. "Keşke çalışsaydım, keşke vaktimi ve potansiyelimi heba etmeseydim" diyoruz. Güvendiğimiz insanlar çekip gittiğinde yapayalnız kalıyoruz. Bu pişmanlığı yaşamamak için dünyalık heveslere körü körüne sarılmamak gerek.
Elbette insan sosyal bir varlıktır; konuşacak, sosyalleşecek, güvenecek ve samimiyet kuracak. Ancak hiç kimseye, kendinize gösterdiğiniz şefkatten ve güvenden fazlasını vermeyin. Çünkü bir zaman sonra o insanları değil, yine kendinizi suçlamaya başlarsınız.
Sonsuzluk İllüzyonu ve Psikolojik Kaçışlar
Konuya din ve felsefe penceresinden baktığımızda karşımıza psikolojideki Dehşet Yönetimi Teorisi çıkar. Bu teori; insanların ölüm gerçeğiyle yüzleşmekten kaçındığını söyler. Çünkü ölümle yüzleşmek zihne ağır bir yük bindirir. Bu yüzden beyin, savunma mekanizması olarak insanı hiç ölmeyecekmiş gibi yaşamaya sürükler. Tam bir yok sayma hali... İnsan korkunç şeyleri yokmuş gibi sayar; ölüm sanki hiç yaşanmayacakmış gibi gelir. Social medyanın da tetiklediği bu dönemde inançlar ve sorumluluklar yok sayılma eğilimine girer.
Peki felsefe ve din bu duruma nasıl yaklaşır?
İlk olarak felsefi yönden Stoacılık akımı ve onun ünlü "Memento Mori" (Öleceğini Hatırla) öğretisi burada devreye girer. Stoacılara göre ölümün her an gelebileceğini bilmek hayatı değersizleştirmez; aksine her anı çok daha anlamlı, kıymetli ve derin kılar. Ne yazık ki modern toplum bu bakış açısını unuttuğu için hayatın derinliğini de kaybetti.
Din boyutunda ise kişinin ahiret bilincinden uzaklaşması, özellikle sosyal medyanın çığır açtığı bu çağda inançsal bir duyarsızlaşmaya yol açıyor. Bu yüzden hiç ölmeyecekmiş gibi yüzeysel değil; öleceğimizin farkında olarak, geride bir iz bırakmak için çalışmalıyız. İyi yerlere gelmeli, anlamlı işler üretmeliyiz.
Toparlayacak Olursak...
Hayat kısa. Sırf bu yüzden kendinizi geliştirmeli, okumalı, üretmeli ve arkanızda güzel bir miras bırakmalısınız. İnsanlar arkanızdan "Ne şöhretli, ne zengin insandı" demek yerine "Ne iyi, ne faydalı bir insandı" diyebilmeli. Çünkü para ve unvanlar sadece bu dünyada geçerli; ahirete veya hafızalara götürebileceğimiz tek şey karakterimiz ve bıraktığımız hoş sadadır.
Son olarak sizlere sormak istiyorum:
Hayat kısa… Peki siz bu kısacık hayatın içinde nasıl bir iz bırakmak istiyorsunuz?