Yaşama Sevincimizi Neden Kaybediyoruz?
Hiç kendimize sorduk mu "Niye hayattan eski hazzı almıyoruz?" diye? Bence çoğu zaman sorduk. Fakat cevabı çoğunlukla yine kendimiz verip "Eskiler daha güzeldi, şimdi herkesin tadı tuzu kaçtı, insanlar kötüleşti" deyip işin içinden çıkabiliyoruz, öyle değil mi?
Teknolojinin ve her şeye kolayca ulaşmanın zirvede olduğu bir çağda yaşıyoruz. Ancak garip bir şekilde yaşama sevincimiz elimizden kayıp gidiyor; adeta robotlaşıyoruz. Sürekli bir yerlere yetişme telaşı içindeyiz. Sosyal medyada el alem ne yapmış diye bakıp o sahte ve mükemmel hayatları izliyoruz. Oysa o renkli ekranların bize sağladığı tek şey, bitmek bilmeyen bir mükemmellik baskısı. Hepimiz bir koşturmacanın içindeyiz ama ne için koştuğumuzu, peşinden koştuğumuz şeylerin aslında ne kadar güzel birer nimet olduğunu unuttuk. Her şeye sahibiz belki ama hiçbir şeyin tadı yok.
"Eskiden her şey neden daha güzeldi, ne değişti?" dersek; aslında çok şey değişti. Günümüzde komşuluk ilişkileri yok denecek kadar azaldı. "Kanka bize oturmaya gel, canım gelirsin" gibi hızlı mesajlaşmalar yüzünden, yüz yüze görüşmek yerine ekrandan haber yolluyoruz. Dibimizdeki komşularımıza bile yabancılaştık. Eskiden eve bir misafir gelince içimizde çocuksu bir heyecan uyanırdı. Sebepsiz gülümsemeler, evden yükselen mutlu kahkahalar vardı. Şimdilerde ise komşular birbiriyle kavga ediyor, birbirini incitiyor; gerçekten inanılır gibi değil.
Sosyal medyaya o kadar kapılmışız ki bizi adeta kendi kuklası yapmış. Bize sunulan o "kusursuz" hayatlar yüzünden, elimizdeki gerçek hayatın kıymetini anlayamıyoruz. "Hayat işte..." deyip geçiyoruz. Fakat mezardaki insanların "Keşke bir gün daha yaşayabilseydim" diye özlem duyduğu bir hayatı sürdürdüğümüzü fark etsek; bize verilen nimetlerin ne kadar özel olduğunu anlar, Rabbimize şükür borcumuzun bilincine varırız. İşte o zaman inanın çok şey değişecek.
Peki nasıl olacak bu? "Herkes teknoloji bağımlısı olmuş, toplum dağılmış" diyerek karamsarlığa sürüklenmek bence yanlış. Bir dağa tırmanmak ne kadar zorsa, zirvedeki haz da bir o kadar güzeldir. Bu durumun elbette çözümleri var, gelin birlikte bakalım:
Otantik Kalabilmek: Başkalarının beklentilerine veya kalıplarına göre yaşamak yerine kalbimizi dinleyip kendi istediklerimizi yapmak, zihnimizi sıkıştığı o dar alandan çıkarır. Kendimizi güvende hissettiğimiz an, içimizdeki enerji yeniden doğar.
Beden ve Doğa İle Bağ Kurmak: "Doğa her derde devadır" derler, bence çok da doğru söylerler. Şöyle bir ormanda yürüseniz, sanki attığınız her adımda dertler parmak uçlarınızdan akıp gidiyormuş gibi gelir. Betonların arasına sıkışıp kaldığımız dört duvarın dışındaki hayatı görmek, etraftaki şükredilecek güzellikleri fark ettirir. Doğa ile vakit geçirmek, yaşama sevincini geri getirecek en altın çözümdür.
Küçük Başarıları Beklemeden Kutlamak: Biz çoğu zaman sadece devasa başarıları kutlarız. Oysa büyük başarıları inşa eden şey, küçük adımlardır. Örneğin; bir plan yaptınız, "Masa üstünü sileceğim, odamı toplayacağım" dediniz ve bunu başardınız. İçinizde tatlı bir mutluluk oluşur, değil mi? İşte bunu hissetmek ve kendinizi takdir etmek, hem disiplin kazandırır hem de yaşama sevincini besler.
Neden Yaşadığımızın Farkına Varabilmek: "Ben kimim?" sorusunu kendimize sormalıyız. "Allah bana bu nimetleri vermiş, ben yeterince şükredebiliyor muyum?" diye kendimizle baş başa kalıp sohbet etmeliyiz. Dijital mecralardan uzaklaşıp ailemizle vakit geçirmek, birbirimizi daha iyi tanıyabileceğimiz oyunlar oynamak bu farkındalık için çok etkilidir.
Sonuca gelirsek; bu çözüm maddelerini bir iki gün uygulayıp hemen devasa bir etki bekleyemeyiz. Gerçek değişim uzun solukludur; kısa süreli geçici adımlar gerçek bir dönüşüm sayılmaz.
O yüzden hayattan bir an bile ümidinizi kesmeyin. Evet, toplumda kötü insanlar artabilir, hevesiniz kursağınızda kalabilir. Fakat siz onlar değilsiniz; siz kendinizsiniz. Bırakın sizi siz olduğunuz için sevsinler. Yaşam enerjinizi besleyen insanlara yer açın; enerjinizi sömürenleri ise hayatınızda barındırmayın.
Unutmamalıyız ki: Dünya gözyaşına yeterince doydu; artık yüksek yaşam enerjisine sahip insanlara muhtaç. Bunu hiç unutmadan hareket edelim...