Arkana bakma hiç...
Hayat sürüklerken yüreğini acımasızca,
sayısız dikenlerin,
tuzakların üzerinde dipsiz uçurumlara...
Tam da düşecekken öğrenir insan kanat açarak uçmayı...
Kartallarla yarışır ruhu,
mavi gökyüzü kucak açar cömertce,
seni bağrına basar..
Rüzgar;
Arkana bakma sakın der,
hem de hiç...
Bakma sakın!
Bilirmisin en derin de kanayan yaralardan doğar
en güzel gülücükler
mahsun dudakların kıvrımında..
Islak kirpikler de gölgelenmiş gözlerde ki
hüzünlere inat,
uç der rüzgâr uç
arkana bakma sakın
hem de hiç...
Yüreğinin hiç dinmeyen sızısını kavrar kocaman elleriyle,
un ufak eder
savurur küllerini..
Yüreğinle eşse eğer rengarenk gökkuşağı,
doyumsuz muhteşem bir rüyadır aslında yaşamak.
Pembe avuçlarında uçuşan binlerce kelebeklerle,
burnunun ucuna konan uğur böceğinle,
içinin girdapları bile gülümser.
Hadi uç der, uç
arkana
bakma sakın,
hem de hiç...
Aşk'la..
Elene Nermin Karaman