AYNI DÜNYA, FARKLI KADERLER

AYNI DÜNYA, FARKLI KADERLER
Aynı dünyanın insanlarıyken neden bu kadar farklı hayatlar yaşıyoruz? Aramızdaki bu uçurumun sebebi ne? Gelin, bugün kalbimize bu soruyu sorarak başlayalım.
Bizler her gün hayatın akışına kendimizi kaptırıp gidiyoruz. Yaşamanın tadını tüm benliğimizde hisseserken, bizim dışımızdaki insanların neler yaşadığını hiç düşünmüyoruz. Çevremizde aynı havayı soluduğumuz birçok kişinin acısından bihaberiz. Bugün bu duyarsızlığın en acı, en ibretlik örneği  maalesef Filistin. "Maalesef" diyorum çünkü sormadan edemiyorum: "Neden onlar böyle yaşamak zorunda? O masum çocukların suçu ne?" Herkesin amacı aynı değil mi: Özgürce yaşamak. Peki, onlar neden bunu yaşayamıyor? Bizim dünyamızda çocuklar sokakta doyasıya gülüp eğlenirken, oradakiler kardeşlerinin cansız bedenlerini omuzluyorlar. Peki, "adil dünya" diyenler, adaletin dünyayı kuşattığını savunanlar, bu yaşananları gerçekten görüyor mu?
Maalesef çoğumuz;  "Acaba oradaki insanlar nasıldır?" diye empati kurmuyoruz. Vaktimizi o kadar boş şeylerle öldürüyoruz ki gerçekleri düşünecek zamanı bile bulamıyoruz. Ama mesele sadece vakit de değil; mesele zihinlerin prangalanması. Çoğu insan, kendi milletinden olmayana karşı bir duvar örüyor hatta ondan tiksiniyor. Neden? Renkleri mi farklı, dilleri mi başka, yoksa görünüşleri mi kusurlu? Bu ayrımı yapanlara sormak istiyorum: "Siz gerçekten çok mu kusursuzsunuz?"
Sosyal medya, insanların vaktini çalmakla kalmıyor, düşünme yetilerini de ellerinden alıyor. İnsanlar artık çok umursamaz, "ne olursa olsun" kafasında yaşıyorlar. Oysa bugün onların başına gelenler yarın bizim kapımızı çalabilir. Sırf ölenler bizim milletimizden değil diye susmak, insanlığımızdan vazgeçmektir. Yarın hiçbirimizin garantisi yok; bugün izlediğimiz o acı tablo yarın bizim gerçeğimiz olabilir.
Biz sabah kalkıp misler gibi kahvaltı yaparken aynı dakikalarda onlarca insan toprağa düşüyor. Kaç kişi bunu gerçekten düşünüyor? Belki üç-beş kişi, belki hiç... Oysa düşünmeliyiz çünkü aynı dünyada yaşıyoruz. Bu duyarsızlık zincirini kırmalıyız.
Son olarak şunu demek istiyorum: Sadece nefes almak için yaşamayın. Bu dünyada tek başımıza değiliz; çevremizdeki her bir canı, her bir mazlumu düşünerek hareket edelim. Bu dünya hepimizin. Dünyayı kana boyamak yerine sevgiyle boyayalım. İnsan, insanın düşmanı değil, yurdu olmalı...