BAZILARI BİR GÜN ÖLÜR, BAZILARI HER GÜN ÖLÜR…
10 Kasım – Bir milletin hafızasına, vicdanına ve geleceğine…
Bazı ölümler vardır, bir gün yaşanır ve tarihe yazılır. Bazı ölümler ise her gün tekrar eder; kimse fark etmez, kimse cenazesine katılmaz, kimse arkasından bir Fatiha okumaz.
Çünkü insan yalnızca nefesi kesildiğinde ölmez.
Umudu elinden alındığında, adalet ararken kapılar yüzüne kapandığında, çocuğunun geleceğinden kaygı duyduğunda, emeğinin karşılığını alamadığında, kadın olduğu için susturulduğunda, yaşlılığıyla baş başa bırakıldığında da biraz daha eksilir.
Toplumlar da böyledir. Bir sabah uyanıp birdenbire çökmezler. Bazen yıllar içinde örülen görünmez bir örümcek ağının içinde sıkışırlar. Bir sorun diğerini doğurur, bir haksızlık başka bir haksızlığı besler.
Duyarsızlık alışkanlığa, suskunluk kabullenişe dönüşür. Sonunda insanlar yaşadıkları hayatın ağırlığını taşırken, toplumun ortak değerleri de sessizce aşınır.
İşte bugün 10 Kasım…
Bir milletin tarihindeki en önemli dönüm noktalarından birini hatırladığımız gün. Mustafa Kemal Atatürk'ü kaybettiğimiz gün…
Ancak bugün yalnızca bir liderin aramızdan ayrılışının yıl dönümünü anmak için değil, onun bize bıraktığı mirası yeniden düşünmek için de bir fırsattır.
Atatürk, bir milletin yalnızca bağımsızlığını değil, geleceğini de düşünmüştü. Gençlere emanet edilen bir Cumhuriyet, kadınlara açılan eğitim ve siyaset kapıları, aklın ve bilimin rehberliğinde yükselmesi hedeflenen bir ülke…
Bir zamanlar hayalleri bile sınırlanan kadınlara seçme ve seçilme hakkı tanınması, kız çocuklarının eğitim yolunda erkeklerle eşit imkânlara kavuşması için atılan adımlar, yalnızca kanun değişiklikleri değildi. Bunlar bir toplumun geleceğine duyulan inancın göstergesiydi.
Peki, bugün kendimize şu soruyu sorabiliyor muyuz?
Bize emanet edilen bu değerleri ne kadar koruyabildik?
Gençlerimiz geleceklerini kendi ülkelerinde kurabileceklerine inanıyor mu?
Çocuklarımız güven içinde büyüyebiliyor mu? Kadınlar korkmadan yaşayabiliyor mu? Yaşlılarımız yalnızlığa ve yoksulluğa terk edilmiyor mu? Adalet arayan bir insan, hakkına ulaşabileceğine güven duyuyor mu?
Bunlar yalnızca birer soru değil; hepimizin yüzleşmesi gereken toplumsal meselelerdir.
Bir ülkenin gerçek gücü yalnızca binalarıyla, yollarıyla, ekonomik rakamlarıyla ölçülmez. Bir ülkenin gücü; çocuklarının gözündeki umutla, kadınlarının özgürlüğüyle, gençlerinin hayalleriyle, yaşlılarının huzuruyla ve adaletin herkes için eşit işlemesiyle ölçülür.
Atatürk'ü anmak, yalnızca fotoğraflarının önüne çiçek bırakmak değildir. Onu anlamak, bize emanet ettiği Cumhuriyet'in değerlerine sahip çıkmak, aklı ve bilimi rehber edinmek, haksızlık karşısında duyarsız kalmamaktır.
Çünkü bir milletin en büyük kaybı, yalnızca yetiştirdiği değerli insanları kaybetmesi değildir. Asıl kayıp, onların uğruna mücadele ettiği değerleri zamanla unutmasıdır.
10 Kasım'da sirenler çaldığında hayat duruyor. İnsanlar saygıyla başını eğiyor. Bir dakikalık sessizlikte koskoca bir tarih yeniden hatırlanıyor.
Ama keşke o sessizlik, yalnızca bir dakikayla sınırlı kalmasa…
Keşke her gün çocuklarımızın geleceğini, kadınların yaşam hakkını, gençlerin umutlarını, emeklinin onurunu, adaletin gücünü de düşünebilsek.
Çünkü bazıları bir gün ölür, bazıları her gün ölür.
Bizim görevimiz, bu toplumda insanların yaşarken ölmesine seyirci kalmamaktır.
Ve bugün, 10 Kasım'da, bir kez daha hatırlayalım:
Bir insanın bedeni aramızdan ayrılabilir; fakat fikirleri, eserleri ve bir millete bıraktığı aydınlık yol, o millet yaşadıkça yaşamaya devam eder.
Saygı, özlem ve minnetle…
Mustafa Kemal Atatürk'ü ve Cumhuriyet'in kuruluşunda emeği geçen tüm mücadele insanlarını saygıyla anıyorum.
Bir milletin geleceği, geçmişine duyduğu saygı kadar, o geçmişten aldığı sorumluluğu taşıyabilmesiyle de şekillenir.