Fısıltı HABERLERİ
Fısıltı HABERLERİ
KÖŞE YAZISI

BİZ SİZLERİN ÇOCUKLUKTA YAPIP BOZDUĞUNUZ YAPBOZ OYUNCAKLAR DEĞİLİZ!

Paylaş:

BİZ SİZLERİN ÇOCUKLUKTA YAPIP BOZDUĞUNUZ YAPBOZ OYUNCAKLAR DEĞİLİZ!

Çocukken hatırlar mısınız?
Bazı oyuncaklarımız vardı. Kolları çıkar, bacakları yerinden oynar, kafaları gövdelerinden ayrılırdı. 

Biz onları söker, bozar, sonra yeniden birleştirmeye çalışırdık. Bazen eksik parçayla oynar bazen de bir türlü eski hâline getiremezdik.

O günlerde bunun adı oyundu.

Peki bugün yaşadığımız hayatın adı ne?

Sanki hepimiz bir yapboz oyuncağına dönüştük. Kolumuz bir tarafta, bacağımız başka bir tarafta, ruhumuz bedenimizden uzaklarda… Bakışlarımız donuk, yüzlerimiz yorgun, seslerimiz kısılmış
durumda.

Birbirimize bakıyoruz ama birbirimizi göremiyoruz. Konuşuyoruz ama birbirimizi duymuyoruz. Aynı sokaklarda yürüyor, aynı havayı soluyor ama giderek birbirimize yabancılaşıyoruz.

Çaresiz bırakılmış bir toplumda kendi yaramızı nasıl saracağımızı arıyoruz. Fakat bu yaraları saracak bir merci, bize yeniden insan olduğumuzu hatırlatacak bir ses duyamıyoruz.

Birbirimize bakıyoruz ama birbirimizi göremiyoruz. Konuşuyoruz ama birbirimizi duymuyoruz. Aynı sokaklarda yürüyor, aynı havayı soluyor ama giderek birbirimize yabancılaşıyoruz.

Çaresiz bırakılmış bir toplumda kendi yaramızı nasıl saracağımızı arıyoruz. 

Neden bu hâle getirildik?
Biz sizin çocukken oynayamadığınız, sahip olamadığınız, istediğiniz zaman dağıtıp yeniden birleştirebileceğiniz oyuncaklar değiliz!
Biz insanız. 

Duygularımız var, anılarımız var, korkularımız, umutlarımız, hayallerimiz var. En önemlisi, hepimizin bir ruhu var.
Çocukken göremediğiniz sevgisizliği, bugün yetiştirdiğiniz çocuklara aktarıyor olabilir misiniz? 
Hiç düşündünüz mü?
Kuralların içine sıkıştırılmış, her şeyi ezberleyen, itaat etmeyi öğrenen, ama hissetmeyi, sorgulamayı, paylaşmayı ve sevgi göstermeyi yeterince öğrenemeyen çocuklar yetiştirmeye başladığımızdan beri çok şey değişti.

Düzenli, başarılı, kusursuz görünen ama kendi duygularını ifade etmekte zorlanan çocuklar…
Biz çocuk yetiştirirken onların yalnızca bedenlerini ve zihinlerini mi büyüttük? 

Yoksa ruhlarını, sevgilerini, vicdanlarını ve özgüvenlerini de besledik mi?

Birbirimizi parçalamaya çalışırken hiç başımızı kaldırıp etrafımıza baktık mı?

Son zamanlarda yaşadığımız olayları, ölüm karşısındaki tutumumuzu, insan hayatına verdiğimiz değeri hiç sorguladık mı?

Özellikle afetlerde, enkaz altında günlerce, haftalarca yaşam mücadelesi veren insanlarımızı düşündüğümüzde, ölümün tıbbi olarak kesinleşmesinin, kimlik tespitinin ve defin süreçlerinin ne kadar büyük bir hassasiyet gerektirdiğini unutmamalıyız.

Son zamanlarda yaşadığımız olayları, ölüm karşısındaki tutumumuzu, insan hayatına verdiğimiz değeri hiç sorguladık mı?
Düşündüğümüzde, ölümün tıbbi olarak kesinleşmesinin, kimlik tespitinin ve defin süreçlerinin ne kadar büyük bir hassasiyet gerektirdiğini unutmamalıyız.

Bir insanın hayatı da ölümü de aceleye getirilecek bir işlem değildir. Sıcak hava, zaman baskısı veya başka gerekçeler, tıbbi ve hukuki doğrulamanın önüne geçmemelidir.

Peki bu süreçlerin şeffaflığını, denetimini ve insan onuruna uygun yürütülmesini yeterince sorguluyor muyuz?

Doğaya yaptığımız da bundan farklı değil.

Ağaçların yanlış budanması, toprağın hor kullanılması, bir canlının yaşam hakkının önemsiz görülmesi… 
Sanki hiçbir şeyin kökü, dalı, tomurcuğu, geleceği yokmuş gibi davranıyoruz.

Sonra da yaşadığımız doğal afetler karşısında şaşırıyoruz.
Oysa önce temel ihtiyaçlarımızı yeniden hatırlamamız gerekiyor.

Oysa önce temel ihtiyaçlarımızı yeniden hatırlamamız gerekiyor.


Sevgi, şefkat, güven, bağlanma, dürüstlük, ahlak, vicdan…
Bunlar insan yetiştirmenin temelidir.
Eğitimi yalnızca müfredata, sınavlara, ezberlenmiş bilgilere ve okul saatlerine indirgediğimizde neyi eksik bırakıyoruz?

Öğretmenlerimizi de düşünmeliyiz. Korkularından dolayı sesini yükseltemeyen, müdahale etmekten çekinen, mesleğinin insani sorumluluğunu yerine getirirken baskı hisseden öğretmenlerimiz var.

Öğretmeni yalnızca ders anlatan, çocuğu yalnızca ders dinleyen bir konuma indirgediğimizde eğitimden geriye ne kalır?

Peki biz nerede yanlış yaptık?

Bir anne olarak farklı farklı annelik biçimlerini de görüyorum.

Çocuğunu sevgiden adeta bir fanusun içine koyan, onu bütün tehlikelerden korumaya çalışırken gerçek hayata hazırlanmasını engelleyen anneler var.
Bir de çocuğunu dünyaya getirip sorumluluğunu başkalarına bırakan, nasılsa devlet bakar, 18 yaşına gelince nasıl olsa beni bulur diye düşünenler…


Çocuklarını maddi çıkarları için kullanan, onların çocukluklarını ve geleceklerini kendi çıkarlarına alet edenler de var.
Elbette her toplumda iyilik de kötülük de vardır. Önemli olan bunları görmezden gelmemek, denetlemek, yanlışın karşısında zamanında durabilmektir.
İşte tam da burada görev hatırlatması yapmak istiyorum.

Çocukları kim koruyacak? Aileleri kim destekleyecek? İhmali kim takip edecek? Yanlışı kim görecek ve gerektiğinde kim müdahale edecek?

Bunlar yalnızca bir annenin, bir öğretmenin veya bir komşunun sorumluluğu değildir. Hepimizin ve görevli kurumların ayrı ayrı sorumlulukları vardır.
Son aylarda ve haftalarda gündemimize gelen olaylar bize bir gerçeği yeniden düşündürmeli: 

Hepimizin yeniden eğitime, vicdan muhasebesine ve insan olmanın temel ilkelerine ihtiyacı var.
Çünkü çocukları yalnızca elde etme hırsıyla, en üstte olma yarışıyla, başkasını geçme duygusuyla hayata karşı hazırlayamayız. 

Hiçbir çocuk, büyüklerin tamamlayamadığı hikâyelerin bedelini ödemek zorunda değildir.”

"Bir parantez açmak isterim: Burada dile getirdiğim eleştirilerimi, görevini sevgiyle, vicdanla ve sorumluluk bilinciyle yerine getiren gerçek öğretmenlerimize; çocuklarını sevgi, şefkat ve emekle büyüten gerçek anne ve babalarımıza yöneltmiyorum. Onları bu sözlerimin dışında tutuyorum. Çünkü onların hakkı ödenmez. Benim sözüm; eğitimden sevgiyi, ebeveynlikten sorumluluğu, insanlıktan vicdanı çıkaran anlayışadır. İyi ki hâlâ işini hakkıyla yapan, çocuklara umut olan, geleceğe emek veren insanlar var. Onların varlığı, hâlâ değişimin mümkün olduğuna dair en büyük umudumuzdur.

Bu yazıdaki görüşler yazarına aittir, Fısıltı HABERLERİ yayın politikasını yansıtmayabilir. İzinsiz kopyalanamaz, alıntılarda kaynak gösterilmesi zorunludur.

Nagihan AKARGEÇER (KUANTUM VE ŞİFA UZMANI) — Diğer Yazıları

Tümü

Yorumlar

Editoryal moderasyon aktif

Yorum Yaz

Yorumunuz incelendikten sonra yayın ilkelerimize uygun bulunması hâlinde yayınlanır. Hakaret, iftira ve reklam içeren ifadeler reddedilir.

adlı okura yanıt yazıyorsunuz.
0 / 2000

Bu içeriğe henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yazın.