Fısıltı HABERLERİ
Fısıltı HABERLERİ
KÖŞE YAZISI

YIKMAK DEĞİL, ONARMAK. SUÇLAMAK DEĞİL, ARAŞTIRMAK. AYRIŞTIRMAK DEĞİL, HESAP VEREBİLİRLİK. MAKAM DEĞİL, TOPLUMUN MENFAATİ.

Paylaş:

YIKMAK DEĞİL, ONARMAK.
SUÇLAMAK DEĞİL, ARAŞTIRMAK.
AYRIŞTIRMAK DEĞİL, HESAP VEREBİLİRLİK.
MAKAM DEĞİL, TOPLUMUN MENFAATİ.


GÜVENİN ÇÜRÜDÜĞÜ YERDE TOPLUM DAĞILMAYA BAŞLAR

Peki, bir toplumun psikolojisini kim koruyacak?
Bir insana defalarca umut verip sonra hayal kırıklığına uğratırsanız, bir süre sonra yalnızca o insana olan güvenini değil, çevresindeki herkese karşı duyduğu güveni de kaybedebilir. Peki, aynı duyguyu milyonlarca insana yaşatırsanız ne olur?
Bir düşünün…
İnsanlar sabah evlerinden çıkarken artık birbirlerine güvenmekte zorlanıyorsa, sokakta karşılaştığı insana tahammülü azalmışsa, geleceğe dair kaygıları her geçen gün büyüyorsa, burada yalnızca bireysel bir huzursuzluktan mı söz etmeliyiz?

Yoksa toplumun ortak psikolojisinde meydana gelen bir aşınmayı mı konuşmalıyız?
İnsan, güven duymak ister. Verdiği oyun, yaptığı tercihin, gösterdiği emeğin ve kurduğu hayalin bir karşılığı olduğuna inanmak ister. Bir kuruma başvurduğunda adalet bulmayı, bir temsilci seçtiğinde iradesinin korunmasını, bir derneğe veya meslek kuruluşuna üye olduğunda kendisini temsil eden kişinin sorumluluk taşımasını bekler.
Peki ya bunların hiçbiri gerçekleşmezse?
Her seçimden sonra yeni umutlar kuran, her defasında değişim bekleyen, ancak tekrar tekrar hayal kırıklığı yaşayan bir toplumun ruh hâlini hiç düşündük mü?
İnsanların birbirine tahammülünün azalması, öfkenin gündelik hayatın içine yerleşmesi, komşunun komşuya, vatandaşın kuruma, çalışanın yöneticisine güvenmekte zorlanması kendiliğinden ortaya çıkan meseleler değildir. Ekonomik koşullar, adaletsizlik algısı, gelecek kaygısı, sosyal eşitsizlik ve yaşanan olumsuz deneyimler bu tabloyu besleyebilir.

Elbette her hayal kırıklığı suç doğurmaz. Her öfkeli insan suç işlemez. Suçun tek bir nedeni de yoktur. Ancak sürekli stres, umutsuzluk, dışlanmışlık ve güvensizlik ğduygularının insan davranışları üzerindeki etkisini görmezden gelebilir miyiz?
Bir insanın ruhsal dayanıklılığını zorlayan koşulları, toplumsal ilişkilerdeki bozulmayı ve giderek büyüyen öfkeyi konuşmadan yalnızca ortaya çıkan sonuçlarla mücadele etmek yeterli midir?
Peki, hiç düşündünüz mü: Bugün toplumda karşılaştığımız bazı sorunların arkasında, yıllardır biriken hayal kırıklıklarının, güvensizliğin ve çaresizlik duygusunun da payı olabilir mi?
Belki de artık yalnızca hastanelerin kapısına, adliyelerin koridorlarına, emniyet kayıtlarına bakarak değil; insanları bu noktaya getiren toplumsal koşullara da bakmamız gerekiyor.

Çünkü bir toplumun sağlığı yalnızca hastanelerde ölçülmez. İnsanların birbirine gösterdiği saygıda, sokaktaki tahammülde, aile içindeki huzurda, komşuluk ilişkilerinde ve geleceğe duyulan güvende de kendisini gösterir.
Mesele yalnızca siyaset değil, temsil ve sorumluluk meselesidir
Sandığa giden vatandaş, bir adaya ve onun temsil ettiği siyasi anlayışa güvenerek tercihte bulunur. Seçim sonrasında temsilcinin siyasi kimliğini değiştirmesi ise toplumda doğal olarak şu soruyu doğurabilir:
Benim verdiğim destek hangi anlayış için kullanıldı? Seçmen iradesi nasıl korunacak? Temsil sorumluluğu nerede başlayıp nerede bitecek?
Burada herhangi bir siyasi partiyi hedef almıyorum. Bu mesele yalnızca bir partinin değil, demokratik temsilin ve toplumsal güvenin meselesidir.

Aynı sorumluluk anlayışı belediyelerde, kamu kurumlarında, derneklerde, sivil toplum kuruluşlarında, kent konseylerinde ve meslek odalarında da geçerlidir.
Bir makamın sahibi olmak, o makamın sağladığı yetkiyi kişisel çıkar için kullanma hakkı vermez. Bir kurumda seçilmiş olmak, hesap verme sorumluluğunu ortadan kaldırmaz. Bir kişinin yakını olmak da kendiliğinden yetki sahibi olmak anlamına gelmez.
Bütün bu alanlarda etik değerlerin, şeffaflığın, denetimin ve hesap verebilirliğin güçlendirilmesi gerekiyor.
Elbette her kurumun kanunu, görevi ve sorumluluğu farklıdır. Ancak kamu güvenini ilgilendiren her alanda ortak bir ilkeye ihtiyacımız var: Yetki varsa sorumluluk, temsil varsa hesap verebilirlik olmalı.

İddialar varsa bağımsız biçimde araştırılmalı; yanlış yapan kim olursa olsun hukuk önünde hesap vermeli. İyi niyetle görev yapanlar da haksız suçlamalara karşı korunmalı.
Ağacı yıkmak değil, köklerini korumak istiyoruz
Bazen dışarıdan bakıldığında son derece güçlü görünen bir ağacın içten içe zayıfladığını fark edemezsiniz. Köklerine yerleşen kurtlar zamanında temizlenmezse, ağacın gövdesi de dalları da bir gün dayanamaz hâle gelir.
Oysa ağacı kesmek kimseye fayda sağlamaz. O ağacın gölgesinde yaşayan herkes zarar görür.
Bizim meselemiz de budur.

Kurumları yıpratmak, devletin işleyişini zayıflatmak, siyasi yapıları hedef almak ya da insanları birbirine düşürmek değil; varsa içerideki sorunları ortaya çıkarmak, denetim mekanizmalarını güçlendirmek ve güven duygusunu yeniden inşa etmektir.
En üst makamdan en alt görevliye kadar herkesin aynı hukuk ve etik ilkeleriyle değerlendirilmesini istiyoruz. İyi niyetli çabaların önünü kesen ihmaller, çıkar çatışmaları, denetim eksiklikleri ve görevini kötüye kullanma iddiaları varsa bunların üzeri örtülmesin; tarafsızca incelensin.
Çünkü bir kurumun itibarı, hataları saklayarak değil, hataları düzeltebilecek cesareti göstererek korunur.
Peki, toplumun umudunu kim koruyacak?

İnsanlara sürekli sabretmelerini söylemek kolay. Ancak sabrın da güvenin de bir sınırı var.
Vatandaşın devlete, kurumlara, seçtiği temsilcilere ve birbirine güvenebildiği bir toplumsal düzen kurmak zorundayız. İnsanların geleceğe korkuyla değil umutla bakabildiği, hakkını ararken kendisini çaresiz hissetmediği, adaletin kişiye veya siyasi kimliğe göre değişmediğine inandığı bir düzen…
Bu çağrı herhangi bir siyasi görüşün değil, toplumun ortak ihtiyacıdır.
Bugün iktidarda olanlar, yarın iktidara gelecek olanlar; belediye başkanları, milletvekilleri, meclis üyeleri, dernek yöneticileri, meslek kuruluşlarının temsilcileri… Herkes kendisine şu soruyu sormalı:

Bana emanet edilen güveni koruyor muyum, yoksa farkında olmadan o güvenin aşınmasına mı neden oluyorum?
Çünkü güven kaybedildiğinde yalnızca bir makama veya bir kişiye duyulan inanç kaybolmaz. İnsanların birlikte yaşama iradesi de yara alır.
Bizim ihtiyacımız yeni bir kavga değil, toplumsal bir onarımdır.
Yıkmak değil onarmak. Suçlamak değil araştırmak. Ayrıştırmak değil adil davranmak. Makamı korumak değil, topluma hizmet etmek.
Bir ülkenin en büyük gücü yalnızca kurumlarının büyüklüğü değil, o kurumlara güvenen insanlarının varlığıdır.
Ve unutmayalım:

Bir insanın umudunu kırmak belki bir anlık iştir; ama bir toplumun güvenini yeniden kazanmak yıllar alabilir.

Bu yazıdaki görüşler yazarına aittir, Fısıltı HABERLERİ yayın politikasını yansıtmayabilir. İzinsiz kopyalanamaz, alıntılarda kaynak gösterilmesi zorunludur.

Nagihan AKARGEÇER (KUANTUM VE ŞİFA UZMANI) — Diğer Yazıları

Tümü

Yorumlar

Editoryal moderasyon aktif

Yorum Yaz

Yorumunuz incelendikten sonra yayın ilkelerimize uygun bulunması hâlinde yayınlanır. Hakaret, iftira ve reklam içeren ifadeler reddedilir.

adlı okura yanıt yazıyorsunuz.
0 / 2000

Bu içeriğe henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yazın.