UMUT FAKİRİN EKMEĞİ OLMAKTAN NE ZAMAN ÇIKACAK?
Eskiden insanlar gelecek için hayal kurardı. Bir evim olsun, çocuğumu iyi okutayım, biraz birikim yapayım, ailemle huzurlu bir hayat süreyim derdi. Bugün ise birçok insanın hayali değişti. Artık büyük beklentiler yok. Ay sonunu getirmek, faturaları ödemek, mutfağın ihtiyaçlarını karşılamak ve yarına biraz daha az kaygıyla uyanmak...
Şimdi sormak gerekiyor: Biz ne zaman hayal kurmaktan vazgeçip sadece geçinmenin hesabını yapar hâle geldik?
Her gün hayat pahalılığından, artan giderlerden, daralan bütçelerden söz ediyoruz. Ancak rakamların arkasında gerçek hayatlar var. Çocuğunun istediğini alamadığı için mahcup olan anne babalar, emekli maaşıyla ayakta kalmaya çalışan insanlar, aldığı ücretle ayın sonunu getirmeye çalışan çalışanlar var.
Bir de biz gençler var... Okuyor, çabalıyor, yıllarını eğitimine veriyor ama geleceğe dair umutlarını her geçen gün biraz daha kaybediyor. Bir gencin en büyük hayali artık kendi ülkesinde güzel bir gelecek kurmak değil de başka ülkelerde bir çıkış yolu aramaksa burada durulup düşünülmesi gerekiyor...
Elbette umut önemlidir. İnsan umudunu kaybederse mücadele etme gücünü de kaybeder. Ancak vatandaşın önüne sürekli umut koyup somut çözümleri ertelemek de kabul edilebilir bir durum değildir.
İnsanlar artık güzel cümleler duymak istemiyor. Sofrasına koyacağı ekmeğin hesabını yaparken kendisine pembe tablolar çizilmesini beklemiyor. İnsanlar çözüm, adalet, fırsat eşitliği ve insanca yaşayabilecekleri bir düzen istiyor.
Burada asıl sorumluluk, karar alma makamlarında bulunanlara düşüyor. Çünkü yönetmek yalnızca konuşmak, vaatlerde bulunmak ya da başarı tabloları açıklamak değildir. Yönetmek, vatandaşın hayatındaki gerçek sorunlara dokunabilmektir.
Bir annenin mutfağındaki eksik, bir emeklinin cebindeki çaresizlik, bir gencin geleceğe dair kaygısı istatistiklerden ibaret değildir. Bunlar hayatın ta kendisidir.
Ve artık şu soruyu sormanın zamanı gelmedi mi?
Umut fakirin ekmeği olmaktan ne zaman çıkacak?
İnsanlar yalnızca umut ederek yaşamak istemiyor. Çalıştığının karşılığını almak, çocuklarına güvenli bir gelecek bırakmak, yarınından korkmadan yaşamak istiyor.
Unutmayalım; bir toplumun en büyük zenginliği yalnızca ekonomik rakamları değil, insanlarının geleceğe duyduğu güvendir.
İnsanların umudunu tüketmeyin. Çünkü umut bittiğinde kaybedilen yalnızca yarına dair beklentiler olmaz; bir ülkenin geleceğe olan inancı da yara alır.
Bu ülkenin insanları artık sadece umut etmek değil, umutlarının gerçekleştiğini görmek istiyor...
Sultan Denli