SEVGİ CAN YAKMAZ
Sevgi, insanın kendini güvende hissettiği, değerli olduğunu bildiği ve olduğu gibi kabul edildiğini hissettiği bir duygudur. Sevilen bir insan, yanında korku duymaz; sesi titremez, gözleri sürekli tetikte olmaz. Çünkü sevgi, sığınacak bir yer gibidir. Oysa şiddet, insanın içindeki tüm güven duygusunu yavaş yavaş yok eder. Bu yüzden sevgi ile şiddetin aynı ilişkide var olması mümkün değildir.
Şiddet çoğu zaman sadece fiziksel olarak düşünülür. Oysa kalbi inciten, insanın özgüvenini zedeleyen, değersiz hissettiren sözler de en az fiziksel darbeler kadar yaralayıcıdır. Sürekli eleştirilmek, küçümsenmek, suçlanmak ya da korkutulmak; insanın kendi benliğinden uzaklaşmasına neden olur. Bir süre sonra kişi, ne hissettiğini bile sorgular hale gelir ve kendini suçlamaya başlar. Oysa kimse, sevildiği yerde kendini suçlu hissetmemelidir.
Bazı ilişkilerde şiddet, “sinir anı”, “kıskançlık”, “pişmanlık” ya da “özür” kelimeleriyle örtülmeye çalışılır. Ancak sevgi, sonradan gelen pişmanlıklarla değil, baştan gösterilen saygıyla ölçülür. Bir insan gerçekten seviyorsa, karşısındakini kırmamak için çaba gösterir. Çünkü sevgi, zarar vermemeyi bilinçli olarak seçmektir.
İlişkilerde sevgi, iki insanın birbirine yük değil, destek olduğu bir bağdır. İnsan sevdiğinin yanında güçsüzlüğünü saklamak zorunda kalmaz. Ağlayabilir, yorulabilir, hata yapabilir. Çünkü bilir ki karşısındaki kişi onu incitmek yerine anlamaya çalışacaktır. Eğer bir ilişkide kişi sürekli kendini korumak zorunda hissediyorsa, bu bağ sevgiyle değil, korkuyla kurulmuştur.
Eş, nişanlı ya da sevgili olmak, bir insanın diğerinin sınırlarını ihlal etmesine izin vermez. Yakınlık, incitme hakkı değildir. Aksine, yakın olan insanların daha dikkatli, daha şefkatli ve daha sorumlu davranması gerekir. Çünkü insan en çok sevdiklerine karşı savunmasızdır ve bu savunmasızlık asla kötüye kullanılmamalıdır.
Toplumda zaman zaman şiddetin normalleştirildiği, hatta romantikleştirildiği söylemlerle karşılaşılır. Oysa sevgi, sabretmek adına acıya katlanmak değildir. Sevgi, insanın kendini kaybettiği bir yer değil, kendini bulduğu bir yerdir. Bir ilişkide insan sürekli üzülüyor, korkuyor ve değersiz hissediyorsa, orada sevginin değil, zarar veren bir bağın varlığından söz edilir.
Sonuç olarak, sevgi insanı küçültmez, susturmaz ve yaralamaz. Sevgi, insanın kalbini daraltmaz; aksine rahatlatır. Korkunun, baskının ve şiddetin olduğu bir yerde sevgi aramak, insanın kendine yaptığı en büyük haksızlıklardan biridir. Her insan, yanında huzur bulduğu, saygı gördüğü ve güvende hissettiği bir sevgiyi hak eder. Çünkü sevgi, asla can yakmamalıdır.