BEN Mİ DEĞİŞTİM, SİZ Mİ DUYMADINIZ?
(Karşılıklı Bir Şiir)
Onlar der ki:
“Bazen tuhaflaşıyorsun…”
“Çok düşünüyorsun…”
“Bu kadar derin bakma hayata…”
Ben derim ki:
Ben sadece bakıyorum,
Sizin görmediğiniz yerlere…
Sessiz kalan duygulara,
Söylenmeyen cümlelere…
Onlar der ki:
“Bize kızıyorsun bazen…”
“Uzaklaşıyorsun…”
“Biraz değiştin sanki…”
Ben derim ki:
Kızmıyorum,
Sadece anlatamadığım yerlerde
Sessizleşiyorum…
Uzaklaşmıyorum,
Sadece kalabalıkta kayboluyorum…
Onlar der ki:
“Saçmalıyorsun bazen…”
“Çok duygusalsın…”
“Bu kadar düşünme…”
Ben derim ki:
Saçmalamıyorum,
Sadece kalbim konuşuyor…
Duygusallık değil bu,
İnsan kalabilmenin sesi…
Onlar der ki:
“Bu kadar ince düşünme…”
“Hayatı bu kadar ciddiye alma…”
Ben derim ki:
Hayatı ciddiye almıyorum aslında,
Sadece insanları önemsiyorum…
Bir gülüşü büyütüyorum,
Bir kırgınlığı küçültmeye çalışıyorum…
Onlar bilmez ki:
Ben susarken bile düşünüyorum
Onların mutluluğunu…
Onlar bilmez ki:
Ben bazen yoruluyorum
Anlaşılmadan sevmekten…
Ve ben derim ki:
Ne manyağım…
Ne de saçmalıyorum…
Ben sadece,
Hayata kendi penceremden bakıyorum…
Ve o pencereden
Hep aynı şey görünüyor:
Biraz anlayış…
Biraz sevgi…
Biraz da sessizce
Birbirimizi anlamak…
Çünkü bazen insan,
En çok sustuğunda anlatır kendini…
Ve bazen insan,
En çok anlaşılmadığında
Gerçek olur…
Ben değişmedim…
Sadece
Kalbimle yaşamaya devam ettim.