BEN ASLINDA SADECE YAŞIYORUM
Bazen insanlar bakıyor bana…
Biraz durgun buluyor,
Biraz fazla düşünen,
Biraz da hayata başka yerden bakan biri gibi…
Kimi zaman gülümsüyorlar,
Kimi zaman “fazla takıyorsun” diyorlar,
Bazen de anlam veremiyorlar sessizliğime…
Oysa ben susarken bile,
Onların mutlu olduğu anları büyütüyorum içimde…
Bazen bir masada otururken,
Herkes konuşurken,
Ben sadece bakıyorum…
Birinin gözlerindeki yorgunluğu,
Bir diğerinin gülüşündeki saklı hüznü fark ediyorum…
Kimse görmüyor belki ama
Ben o an,
Herkesin biraz daha iyi hissetmesini diliyorum…
Bazen yanlış anlaşılıyorum…
Sanki uzaklaşıyormuşum gibi,
Sanki kızıyormuşum gibi,
Sanki dünyadan kopuyormuşum gibi…
Oysa ben tam tersine,
Dünyaya daha çok tutunuyorum…
Bir akşamüstü esen rüzgârda,
Bir dostun omzuna dokunurken,
Bir çayın buharında,
Bir gülüşün sıcaklığında…
Ben hayatı küçük yerlerde yaşıyorum…
Belki bu yüzden
Bazen anlaşılmıyorum…
Çünkü herkes hızlı geçiyor hayatın içinden,
Ben ise biraz durup bakıyorum…
Biraz hissediyorum…
Biraz da kalpten yaşıyorum…
Ne manyağım aslında,
Ne de saçmalıyorum…
Ben sadece,
Birinin yüzü gülsün diye
Sessizce var oluyorum…
Bunu kimse fark etmese bile…
Bazen hayatın en güzel tarafı,
Anlaşılmadan da sevebilmektir…
Ve ben…
Tam da böyle yaşıyorum…
Sessizce…
Derinden…
Ama hep içimden gülümseyerek…