BİR ZAMAN VARDI...
Küçücük bir el vardı avucumun içinde,
Dünyanın bütün yükünü unutturacak kadar sıcak.
Bir ses vardı evin içinde,
Koşan ayaklar, bitmeyen sorular, masum kahkahalar...
Sonra hayat yetişti peşimize.
Birimiz işe gittik,
Birimiz büyüdük,
Birimiz uzak şehirlere savrulduk.
Fark etmeden yıllar geçti aramızdan.
Şimdi bazen bir şarkı çalıyor radyoda...
Bir anda o eski günlere dönüyorum.
Kızımın gülüşü geliyor aklıma,
Oğlumun küçücük elleri...
Sanki kapıdan birazdan içeri gireceklermiş gibi.
Meğer zaman çocukları büyütürken,
Anne babaların kalbinde onları hep küçük bırakıyormuş.
Bir melodi duyuyorum...
Bir yaz akşamı çıkıyor karşıma,
Bir aile sofrası,
Bir çay kokusu,
Bir kahkaha...
Ve anlıyorum ki;
Bazı şarkılar müzik değildir.
Bazı şarkılar evdir...
Bazı şarkılar özlemdir...
Bazı şarkılar çocuklarımızın küçüklüğünü saklayan sessiz bir sandıktır.
Hayat geçiyor dostlar...
Ama güzel anılar,
İyi insanlar,
Ve kalbe dokunan şarkılar...
Hiç yaşlanmıyor.