HAYATI SEVİYORUM

Bir zamanlar öyle severdim ki yaşamayı,
bir şehrin gecesi bile ısıtırdı içimi…

Hayatı seviyorum hâlâ,
yıllar geçse de aynı iç çekiş saklı nefesimde.
Dünyayı seviyorum,
bir tren sesi gibi uzaktan çağırıyor beni yine.

Gezmeyi özledim—
o eski yolları, ıslak kaldırımları,
gençliğimin gölgesini bıraktığım köşeleri…

Ve sen…
Gözlerin bir zamanların fotoğrafı gibi
aynı yerde, aynı derinlikte.
Ben dönmek istiyorum o zamana.

Hastalığım geçince, yemin ederim,
yine o tatla bakacağım dünyaya.
Yollar saracak beni,
rüzgâr saçlarıma karışacak eskisi gibi.

Seviyorum yaşamayı…
Hem de o eski şarkılar kadar içten,
kalbimin sızısı kadar gerçek.

Bazen yorgun düşer insan,
bazen bir gülüş yeter devam etmeye…
Ben dönmek istiyorum
kaldığım yerden sürmeye hikâyemi.

Hastalığım geçince,
tutacağım dünyanın elini yeniden.
Aynı tadı bulacağım söz—
yıllar değişse de kalbim değişmez.

Seviyorum…
Hem seni, hem dünyayı,
hem de yeniden başlayabilmeyi