UNUTULMAZ
—Ben
Ben bu hayatı
sizinle yaşadım.
Zamanın içinden geçerken
yanımda olduğunuzu bilerek.
Birlikte büyüdü günler,
aynı evde, aynı seste.
Mutluluk dediğim şey
çoğu zaman
sadece birlikte olmaktı.
Sizi çok sevdim,
bunu büyük sözlerle değil.
Kalmakla sevdim,
gitmemekle.
Hayat zorlaştığında
yanınızda durarak.
Ben sizinle tamamlandım,
siz benim evim oldunuz.
Sevgi böyle bir şeydi,
adı anılmadan da var olan.
Duygularımı sakladım bazen,
yük olmasın diye.
Ama bilin,
her sessizliğin içinde
size ait bir cümle vardı.
Yoruldum, evet,
ama vazgeçmedim.
Çünkü sevgi, şimdi anlıyorum,
en çok da
devam edebilmekmiş.
Ben sizinle tamamlandım,
siz benim evim oldunuz.
Sevgi böyle bir şeydi,
adı anılmadan da var olan.
—Ya onlar ne derdi…
Onun sevgisi konuşmazdı,
ama hep hissedilirdi.
Bizi savunmazdı kelimelerle,
hayatıyla korurdu.
Biz onun sevgisini
zamanla öğrendik.
Meğer en güçlü bağlar
en sessiz olanlarmış.
Biz onunla tamamlandık,
o bizim evimiz oldu.
Bu sevgi bitmez,
zaman silemez.
Çünkü yaşanan sevgi
unutulmaz.
Ve gerçekten sevilen şey
sonsuz kalır.