RASULULLAH'IN HASTALIĞI
Veda Haccı dönüşü Nebimiz hastalandı,
Daha önce hiç böyle yatakta kalmamıştı.
Acı verir olmuştu Yahudilerin zehri,
Hatta "Sanki damarım yırtılıyor!" demişti.
Gece, Baki'ye gitti, selâm verdi yatana:
"Size katılacağız biz de yakın zamanda".
Aişe'nin yanına vardı bunun ardından,
Şikayet etti zevce elim baş ağrısından:
Vah başım demişti de Nebi karşılık verdi,
"Asıl benim vah başım ey Aişe!" demişti.
Hastalığı artsa da devleti yönetmişti;
Namazlara çıkmakta, imamlık etmekteydi.
Birgün epey dermansız kalmıştı bedenleri,
Mescide çıkamadı, gönderdi Ebu Bekri.
"Babam çok yumuşaktır" itiraz etti Ayşe,
"Kur'an okurken ağlar, dayanamaz ayete."
"Ebu Bekir kıldırsın!" buyurdu Nebi Hazret,
Üç gün imamlık yaptı dostu, ona vekâlet.
FATIMA İLE SON KONUŞMA
Her gün gelip görürdü babasını Fatıma,
Rasul kalkamaz oldu, bitkindi son zamanda.
Oysa kızı gelince hep ayağa kalkardı,
Kucaklar, öper sonra minderine alırdı.
Ne hazin ziyaretti, "Babam acılı!" dedi.
"Babasının kuzusu" nice kederli idi.
Böyle seslendi Rasul biricik yavrusuna,
"Artık baban, acılar çekmez sen tasalanma!"
Fatıma ağlıyordu, yaşı aktı yüzüne,
Hüzünle bakıyordu Peygamberin gözüne.
Teselli verdi Nebi: Ağlama yavrum!" dedi.
"Cinsine efendilik ukbada sana kafi."
Alemlere Rahmet Hazreti Muhammed kitabımdan...