“Bir Anne Bugün Güvenini Kaybetti”
Dün gece aynı yatakta sarılarak uyuduğum çocuğumla,
bu sabah yine aynı sofrada kahvaltı ettik.
Onun saçlarını okşadım, çantasını düzelttim,
gözlerine bakıp “kendine dikkat et” dedim.
Ve sonra.
Onu güvenli sandığım bir yere bıraktım.
Bir okula.
Bir öğretmenin ellerine.
Ben işime gittim.
O ise hayallerine.
Ama bir haber düştü ekranlara.
Bir çocuğun eline silah verilmişti bu ülkede.
Bir çocuk,başka bir çocuğun hayatına kast etmişti.
Bir öğretmen, artık yoktu.
Ve birçok çocuk, yaralıydı.
O an.
Benim içimde bir şey kırıldı.
İlk kendimi sorguladım.
Ben bir anne olarak ne veriyorum?
Ben çocuğuma sevgiyi, merhameti, sabrı öğretebiliyor muyum?
Peki ya o çocuğun annesi.
O da bir sabah evladını okula gönderirken böyle bir sonu hayal etmiş miydi?
Yoksa biz.
Çocuklarımızı büyütürken sadece yaşatmayı mı öğrendik,
ama insan olmayı öğretemedik mi?
Bu bir haber değil.
Bu bir çöküştür.
Bu bir ihmaldir.
Bu, çocuklarımızın göz göre göre korunamamasıdır.
Ve ben.
Bugün bir karar aldım.
Ben çocuğumu, güvenliğinden emin olmadığım hiçbir yere emanet etmeyeceğim.
Varsın bir yıl geri kalsın.
Varsın eksik kalsın defterindeki bilgiler.
Ama nefesi eksilmesin.
Ama kalbi yarım kalmasın.
Çünkü benim çocuğum bir istatistik değil.
Benim çocuğum, benim dünyam.
Ve artık susmayacağım.
Hiçbir anne susmamalı.
Yazar Işılay Kızılgöz