Müminin İki Kanadı: İman ve Salih Amel
İnsan, varoluş sahnesine çıktığından beri bir anlam arayışının içindedir. Bu arayışta İslam’ın insanı inşa ederken kullandığı en temel mimari plan, iki sarsılmaz sütun üzerine kuruludur: İman ve Salih Amel. Biri kalbin derinliklerinde filizlenen güven ve teslimiyet, diğeri ise bu güvenin hayata, eyleme ve gayrete dönüşmüş halidir. İman, kökü toprakta sabit bir ağaç ise; salih amel o ağacın göğe uzanan dalları ve meyvesidir. Biri olmadan diğerinin tam anlamıyla meyve vermesi mümkün değildir.
Fertten Topluma Uzanan Yol
Bu dengenin ilk tezahürü fert ve toplum ilişkisinde kendisini gösterir. Toplum, her biri birer hücre olan fertlerden oluşan devasa bir organizmadır. Tıpkı biyolojik bir yapıda hücrelerin dokuları, organların ise vücudu oluşturması gibi; iman ve amel bütünlüğü de toplumsal hayatın kalbidir.
Eğer bir yaşamda iyi amellerin bütünlüğü yoksa, o hayat manen ölüdür. Yaşam devam etse bile, bu varlık insani bir derinlikten ziyade, sadece biyolojik ihtiyaçlara hapsolmuş bir seviyede kalır. İnsanı diğer canlılardan ayıran, amellerine kattığı o ruh ve ulvi amaçtır.
Hasat ve Mükafat
Bu yolculuğun nihai durakları ise dünya ve ahirettir. Ahiret, tesadüfi bir sonuç değil; iyi değerlerin üretildiği, emeklerin ilmek ilmek işlendiği dünya tarlasının meyvesidir. Dünyayı "yokmuşçasına" tüketen, sadece haz peşinde koşan bir ömrün sonu, hazin bir kayıptır. Oysa dünya, ahiret hazinesini dolduran bir hazırlık sahasıdır.
Rehberler ve Örnekleri
Elbette bu yol çetindir. Hedefe giden güzergâhta sapaklar, uçurumlar ve yoldan çıkarıcılar vardır. İşte bu yüzden; Elçi ve Kitap, bu puslu yolda önümüzü aydınlatan en net işaret levhalarıdır. Kendi başımıza ilerlememizin mümkün olmadığı bu güzergâhta, bizden önce yürüyenlerin mirası en büyük zenginliğimizdir. O yolda yürüyenlerin, takılıp düşenlerin, zorlukları göğüsleyenlerin tecrübeleri; bize sadece bir yol haritası değil, aynı zamanda bir direnç ve düşünce mirası bırakır.
Sarsılmaz Bir İstikamet Duası
Bu zorlu yürüyüşte en büyük dayanağımız, kalbimizi her an o ilahi eksende tutma cehdidir. Nitekim Peygamber Efendimiz (sav) de bu hassas dengeye işaret ederek şöyle dua buyurmuştur:
"Ey kalpleri evirip çeviren Allah'ım! Kalbimi dinin üzerinde sabit kıl."
Rabbimiz ise bu yolun sonundaki asıl kazancı bizlere şöyle müjdeler:
"Şüphesiz, inanıp salih ameller işleyenler için içinden ırmaklar akan cennetler vardır. İşte büyük kurtuluş budur." (Burûc Suresi, 11)
Sonuç olarak;
Yol uzun, güzergâh çetin ama işaretler açık. Bize düşen; kalbimizdeki imanı ellerimizin emeğiyle, yani salih amelle birleştirip iki kanatlı bir kuş gibi ebedi bahtiyarlığa uçmak olacaktır. Rabbim bizleri yolu doğru olanlardan, ayağı sabit kalanlardan ve huzuruna rızasıyla varanlardan eylesin.
Selam ve duayla.
Aydın Babacan.