SAVAŞIN GÖZYAŞLARI
Hüsran doluydu gözleri,
Kanlıydı , çaresizdi
Yaşlar akmaktaydı ,iki çift rahmetinden ,
Damla damla değil, sel gibiydi
Dolup taşmıştı defalarca, rahmet denizi
Umut dolu çığlıkları feryatları vardı
İnlemişti cihan ,haykırmaktaydı deniz
Böyle zulüm olmaz ,olmaz diye.
Beklemek değildi yoran ,
Zalimin zulmüydü yaralayan ,
Mazlum olmak kötü değildi
İstese de zalim olamazdı yaralayamazdı
Merhamet doluydu yüreği, sevgi dolu
Akan gözyaşını dindirmekti hedefi
Gencini ,yaşlısını korumaktı gayesi ,
Nasıl zalim olurdu ,kıyardı onca cana
Yürekten, insanlıktan yoksun değildi
Merhamet, kökü derinlerde olan
Sağlam, sarsılmaz ağaç misaliydi
Barış gerekti ,huzur gerekti
Dinmeliydi gözyaşı, yetmişti artık
Savaşın acı feryatları yerine ,
Barışın umut dolu çığlıkları gerekti,
Sonraki nesle ümit olmak gerekti
Savaşın zulüm, Barışın ise insanlığın,
Birlikteliğin şifresi olduğunu anlatmak
Kafalara silinmemek üzere kazımak gerekti,
Zalim olmayı değildi öğrenmesi gereken ,
Mazluma uzanan el, yoluna yoldaş,
Omuz omuza , direnmesi öğretilmeliydi,
FATMA NUR ÖZCAN