Bu Ülkenin Evlatlarının Ödediği Bedel Unutturulmak mı İsteniyor?
Bu ülkede binlerce insan terörle mücadelede hayatını kaybetti. Ardında evladını, eşini, kardeşini bekleyen aileler kaldı. Nice insan gazi oldu; nice insan ise yaşadığı travmaların ağırlığını, resmî bir unvanın ve görünür bir yaranın arkasına sığınmadan taşımaya çalıştı.
Bir de devletine hizmet ettiği hâlde bugün mezarı bile bilinmeyen, ailesinin başında dua edeceği bir taşı dahi olmayan insanlar var. Bu ülkenin hafızasında onların da yeri var; acıları da hâlâ cevapsız.
Şimdi de bir şehit annesinin sesi yargı konusu..
Şehit Anneleri Derneği Başkanı Pakize Akbaba hakkında, Millî Savunma Bakanı Yaşar Güler’in şikâyeti üzerine dava açıldığı ve ilk duruşmanın 12 Ocak 2027’de yapılacağı haberleştirildi. Habere göre Akbaba, şehit cenazesinde açılım sürecine ilişkin itirazını dile getirmişti. Bir annenin sözlerine katılıp katılmamak ayrı meseledir; fakat şehit evladının acısını ve kaygısını dile getiren bir annenin mahkeme salonuna çıkacak olması, toplumun vicdanında ağır sorular doğurur.
Aynı günlerde şehit aileleri ve gaziler, haklarını ve taleplerini duyurmak için önlerine konan engellerden söz ediyor. Erdem Çerçioğlu’nun Anıtpark’taki açıklamasında, 48 gündür Meclis’e ve Millî Savunma Bakanlığı’na yürüyemediklerini, başka grupların ise Meclis’e girip çıkabildiğini ve eylem yapabildiğini söylediği aktarılıyor. Bu sözler, yalnızca bir yürüyüşün engellenmesine dair değil; kendilerini dinlenmemiş ve geri plana itilmiş hisseden insanların feryadına dair.
Öyleyse açıkça soralım: Bu ülkede “açılım” adı altında atılan adımlar kimin adına atıldı? O sürece imza atanlar, destek verenler, kamuoyu adına konuşanlar bu kararların bedelini bizzat ödedi mi? Terörle mücadelede evlatlarını şehit verdiler mi; bu ülkenin nice ailesi gibi evlat acısıyla, kayıpla yüzleştiler mi?
Şehit ailelerinin, gazilerin ve terörün doğrudan yaraladığı insanların görüşü alındı mı? Alındıysa itirazları hangi gerekçeyle karşılandı? “Af” ya da benzeri sonuçlara kapı aralayabilecek kararların hesabı kime verilecek; bu kararların güvenlik, adalet ve toplumsal barış bakımından sonuçlarını kim üstlenecek?
Bunlar öfkeyle geçiştirilecek sorular değil. Bir ülkenin geleceğine dair böylesine ağır kararlar, kapalı kapılar ardında atılmış imzalarla toplumun önüne konulamaz. İmza atan herkes, neye imza attığını; bu kararın kimleri nasıl etkileyeceğini ve en ağır bedeli ödemiş ailelere ne söylediğini açıkça anlatmalıdır. Şehit aileleri ve gaziler, bu ülkenin karar süreçlerinde sonradan hatırlanacak bir dipnot değildir.
Kimsenin acısı diğerinden üstün değildir; ama hiçbir siyasi hesap, bu ülkenin evlatlarının fedakârlığını görünmez kılamaz. Şehit ailesinin talebini dinlemeyip bir annenin sözünü mahkeme salonuna taşıyan; gazinin hak arayışını engellerle karşılayan bir anlayış, toplumdaki adalet duygusunu daha da yaralar. Hukuk elbette herkese eşit uygulanmalıdır. Tam da bu nedenle, şehit ailelerinin ve gazilerin neden kendilerine farklı davranıldığını düşündüğü ciddiyetle ele alınmalıdır.
Bu ülke terörle mücadelede yalnızca can kaybetmedi; ailelerin ömrüne yayılan bir bekleyiş, gazilerin hayatına yerleşen ağır yaralar ve akıbeti bilinmeyen insanların bıraktığı kapanmamış dosyalar da birikti. Mezarı olmayanların, sesi duyulmayanların, hakkını ararken kapıdan çevrilenlerin hesabı sorulmadan “toplumsal barış”tan söz etmek eksik kalır.
Sözün bittiği yerde, kamu yöneticilerine ve o imzaları atanlara düşen görev başlar: Şehit annesini susturmaya çalışmak değil, onu dinlemek. Gaziyi bekletmek değil, hakkını teslim etmek. Topluma kararın gerekçesini saklamak değil, açıkça anlatmak. Çünkü vefa bir tören cümlesi değildir; adaletle, eşitlikle ve hesap verebilirlikle gösterilir.
Hiçbir imza, evladını toprağa veren ailelere “affedin, unutun” deme hakkı vermez. Bir şehit annesinin “affetmiyorum” sözü, kişisel acısının ötesinde, bu ülkenin ödediği ağır bedeli hatırlatan bir vicdan çağrısıdır.
Prof. Dr. Kürşat Şahin YILDIRIMER
Uluslararası Basın Teşkilatı Bilim Kurulu Başkanı