SELHAN ÖZDEMİR’LE DUYGU SELİ:
SESSİZ GEMİ BAZI VEDALARIN DÖNÜŞÜ YOKTUR…
Sabah mahmurluğuyla yatağımdan kalktım. Hızlıca kahvemi hazırlayıp sallanan koltuğuma oturdum. Gözlerim bahçeye doğru dalmışken birden aklıma ünlü şairimiz Yahya Kemal Beyatlı’nın ölümsüz eseri Sessiz Gemi geldi.
Şiirlerin hikâyelerini çok severim. Çünkü bazen birkaç dize, koca bir ömrün anlatamadıklarını anlatır.
*Peki, Sessiz Gemi’nin hikâyesi nedir?Bilirmisiniz?
Yahya Kemal Beyatlı, bu şiirinde bir geminin limandan sessizce ayrılışını anlatır( Beyatlı 'Saf şiir' akımının öncülerindendir.) Ancak bu yolculuk sıradan bir deniz yolculuğu değildir. Şair, geminin gidişini insanın hayattan ayrılışına, geride kalanların çaresiz bekleyişine ve geri dönüşü olmayan vedalara benzetir.Şairin Nazım Hikmet'in annesi Celile hanıma duyduğu imkansız aşkı anlatır. Yahya Kemal Nazım Hikmet'e ders verdiği dönemde annesi Celile hanıma aşık olur. (Celile hanım o dönem bitmek üzere olan bir evlilik içindedir) Nazım Hikmet annesine olan bu ilgiyi fark edince'Bu eve öğretmenim olarak girdiniz babam olarak giremeyeceksiniz'notunu gizlice cebine koyması üzerine aşk karşılıksız kalır. Şiirin Celile hanımın Adalardan vapurla ayrılışındaki çaresizlik anını anlattığı söylenir. Bestelemiş şarkı da dilden dile dolaşır Senelerce ben ölümün verdiği ayrılık acısı olarak düşünmüştüm. Özlem de ölüm acısı kadar can yakıyor zaman zaman. Sonuçta ayrılık acısını içinizde hissediyorsunuz.
Şiirin ardında ölüm, ayrılık, özlem ve kavuşamamanın derin hüznü vardır. Sessiz Gemi, doğrudan belirli bir aşk hikâyesini anlatmasa da insanın kaybettiği bir sevdayı, geçmişe duyduğu özlemi ve kalbinde taşıdığı vedaları hatırlatır.Ünlü sanatçı Hümeyranın sesinden şarkı olarak çok kez dinledik bu şiiri. Melodisi ise Fransız bestesidir.
Şairin hafızalara kazınan dizelerinden biri şöyledir:
Artık demir almak günü gelmişse zamandan,
*Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan.”
*Peki, şiir neden bu kadar önemlidir?
Bana göre şiir, insanın söyleyemediklerinin sesidir. Bazen bir şiirde kendimizi buluruz. Bazen yıllar önce yaşadığımız bir aşkı, unutamadığımız bir insanı, çocukluğumuzu ya da içimizde sakladığımız bir özlemi yeniden yaşarız.
Şiir insana hissetmeyi öğretir. Bir kelimeyle özletir, bir dizeyle uzaklara götürür. Bazen gözlerimizi doldurur, bazen hiç tanımadığımız bir insanın acısını yüreğimizde hissettirir.
Ben de kahvemi yudumlarken bir süre düşündüm. Beynimden geçen duygular, kalbimde biriken hatıralar ve şiirin bende uyandırdığı hisler birbirine karıştı. İnsan bazen yalnızca bir şiir okuyarak kendisiyle baş başa kalabiliyor.
Belki de şiirin en güzel tarafı budur: Herkes aynı dizeleri okur ama herkes başka bir hikâye yaşar.
Bir süre sonra kahvemi bitirdim, düşüncelerimi de yanıma alarak sallanan koltuğumdan hızlıca kalktım. Günlük işlerim beni bekliyordu. Kapımı açtım ve işlerimi halletmek üzere dışarı çıktım.
Ama aklımda hâlâ aynı şiir vardı, dilimde melodisi.
Çünkü bazı gemiler limandan ayrılır, bazı şiirler ise insanın yüreğinden hiç ayrılmaz.
Sevgiyle ve şiirle kalın…Selhan Özdemir...