Filistin Kan Ağlıyor
Gökyüzü sustu, peki ya insanlar? O bağırışlar niyeydi? Kimine göre bir anlam ifade etmez; bir çocuğun bağırışı, bir annenin, bir babanın haykırışı niye etsin ki sanki? "Bize olmadı" diye düşünmüyor muyuz?
Evet, konumuz Filistin ve konumuz hep Filistin olmalı. Unutuyoruz oradaki insanların neler yaşadığını. "Bir can bu kadar mı basit?" dediğimizin en net örneğidir Filistin. İnsanlar susuyor, arkadaşlar. Sebebi ise "Elimden ne gelecek?" düşüncesi. Evet, belki elimizden çok bir şey gelmiyor ama empati kurmak... Hayatımızın her alanında da böyledir bu. Empati kurmaya gelince "Haa, ben kırıyorum, ne alaka?" diye yükselmeyelim; çoğumuz kurmuyoruz, daha doğrusu kurmayı bilmiyoruz. Karşısındakinin incindiğini göremiyoruz çünkü yaşamadık.
Buradaki insanlar ne olursa olsun yine de mutluluklarını kaybetmiyorlar; çünkü canı verenin yanına gittiler, alemlerin en yücesine. Fakat onlar belki cenneti garanti etmişken bizim rahatlığımız ne? Oradaki insanları şu an kış koşullarında, soğuktan titreyen çocuklar, çaresiz anneler, babalar var orada. Oradaki insanlar hala acı yaşarken kimse dünyada adalet var dememeli, çünkü canı acıyan Müslümanlar var. Ki şu an Müslümanlardan çok buna Müslüman olmayanlar tepki gösteriyor, ne kadar acı!
Siz kardeşinizin aç halini, açlıktan ölmüş bedenini görmeye, evinizin sular altında kalıp aç susuz halde durmaya razı mısınız? Razı olanlar varsa eyvallah, ama çoğumuz razı değiliz. Biz kendimize yapılmasını istemiyoruz bunu, başkaları da yaşamamalı.
Zulüm ne kadar büyük olursa olsun, hakikatin ve toprağına bağlı kalmanın gücünü bize en iyi anlatan yerdir Filistin. Filistin'deki çocukların videolarına denk geldiyseniz, çoğu Allah'a tevekkül içinde, mutlu, bir o kadarda kırgın; dünyadaki insanların bir dram izler gibi onları izlemesine kırgın... Haklılar da, o çocuklar yarınlara olan inancını yitirmiyor, bu adalet arayışını da bitirmemek düşer insan olanlara.
Toparlayacak olursam; gökyüzünün mavisini sabah enkazlar karşılarken, gün aydınlanınca çıkan o cesetlerin hesaplarını kalben nasıl ödeyeceğiz? Dünyanın gözü önünde bu kadar büyük acılar oluyor; annelerin evlatlarına sarılışındaki o derin üzüntü herkesi sızlatır. Allah hiçbir topluma yaşatmasın ama yaşayanların yanında olmalıyız, unutturmamalıyız. İnsan bir mal veya hediye değil ki unutulsun. Acıyı yaşamayanlardan beklemeyin empati kurmayı, bir toplum varken...