Korku Tutkuyu Üretir
Bizi en çok korkutan şeylerin bizim en çok arzuladığımız şeyler olduğunu fark ettiniz mi veya düşündünüz mü?
Çoğumuz hayatta korkuların her zaman gerçekten sadece korku olduğunu düşünürüz. Peki niye diye sorduk mu? Bence sormadık.
Şimdi mantık çerçevesinde düşünecek olursak: Bir şeyden korkuyoruz evet bu doğru, fakat korktuğumuz şeyi istediğimiz için korkmuyor muyuz? Mesela "Bu sınavı ya yapamazsam" düşüncesi "Yapabilirim"den türeyebilir. Nasıl mı? Şöyle: Çünkü biz bir eylemi yaparken sadece yapmış olmuyoruz, o işi bir kere bıraktığımızda beyin hemen bunu korku olarak algılar ve "Ya olmazsa?" gibi düşünceler getirir. Aslında korktuğumuz şey arzuladığımız şeylerdir. Karanlıktan korktuysak içerideki gizemi merak ederiz.
Sigmund Freud’un dediği de bu dediklerinizi doğruluyor. Korkularımızın, özellikle de fobilerin ve kabusların arkasında aslında bilinçaltına itilmiş, toplumsal olarak kabul edilemez arzular yatar. Bunlar da bilinçaltı, yasak bir arzuyu doğrudan yaşayamadığı zaman onu "korku" formuna dönüştürerek gün yüzüne çıkarır.
Fakat bu korku bir süre sonra kişide psikolojik sorunlar oluşturabiliyor. Nedir onlar? Gelin bakalım:
Agorafobi ve Spesifik Fobiler:
Agorafobi ve spesifik fobi dediğimiz fobiler; kişinin ev ortamından çıkıp başka bir ortama gitmekten kaçınma, korkma arzusudur. Bunun daha bilinen ismi anksiyetedir.
En yaygın olan anksiyete bozukluğu, her an bir şey olacakmış korkusudur. Kişi hep tetikte bekler, bu da çevresindeki insanlara güvenini azaltır, kapanık olmasına neden olan bir rahatsızlıktır.
Bir diğeri ise:
Obsesif-Kompulsif Bozukluk:
Bu da kişinin tekrarlayıcı ritüelleri ve takıntılarına denilir. Örnek verecek olursak; "Ben bu kapıyı kapatsam, ölçüm... Eğer kapıyı kilitlemezsem eve birileri girecek" gibi beynin sürekli olmayan veya imkansız şeyleri olmuş gibi yaşayıp kişiyi içine çekmesine denir.
Disosiyatif Bozukluklar:
Depersonalizasyon: Kişinin kendine yabancılaşması; yani dışarıdan bakan birisi gibi hissetmesi.
Derealizasyon: Çevredeki dünyayı gerçek dışı olarak algılaması.
Bunların sayısı tabii ki daha fazla. En bilindik depresyon gibi örnekler de vardır. Çözümleri aslında çok açık ve net şekilde: Kişi kendini tanımaya başlarsa, korkularının arzu olduğunu kabul edip korkularını selamlayıp gönderebilmeyi başarırsa bunların hepsini atabilme imkanı vardır. İsterse dünyanın en iyi psikiyatristine gitsin, fakat kişi içeride düzelmiyorsa dışarıdaki etkenler ona fayda edemez. Bir bitki büyümek istemezse, güneşler onun olsa, nice sular onun olsa bitki yine de yaşamaz. Çünkü içi isteksizdir; dışarıdakiler ne yapabilir, öyle değil mi?
Ve sona doğru gelecek olursak:
Korkularımız bize arzularımızın hediyesidir. Bunları ağırlamak bize kalmış. Eğer güzel ağırlarsak bizde güzel ders bırakırlar ama ağırlayamazsak kişide büyük bir hasar bırakırlar. Ayrıca canlılardan korkmamalıyız çünkü aynı havayı soluyoruz. Korkmamız gereken kişiler insanlardır. Çünkü hayvanların bile empati yeteneği kurma becerisi varken, mükemmel düzeyde insanı yaratmış olan Allah varken yine de kullanmayı bilmeyen insanlar vardır.
Unutmamalıyız ki:
Neyden korkuyorsak ona mahkum oluruz...