Kalıplara Sığmayan Başarılar Elde Edin
Bir insanın başarılı olduğunu söylediğimizde aklımıza gelenler veya toplumumuzda yalakalık yapanlar, "-mış gibi" davrananlar, ter akıtmadan "başardım" diyen insanları çok görüyoruz, öyle değil mi? Oysa bilmiyoruz ki emek verilmeyen başarı, kökünden kopmuş yaprak gibidir; ufacık bir rüzgâr yıkıp geçer. Yalakalık yapan insanları çok görmüşüzdür; her zaman bizden daha çok çalıştıklarını iddia edip kendilerini öne çıkarırlar. İşte tam bu duruma üzüldüğümüz anda aklımıza tarihimizin başarısızlıklar içinden başarı çıkaran insanlarla dolu olduğu gelsin. Nice örnekler var tabii ki ama ben bazılarına değinmek istiyorum; gelin bakalım.
En iyi örneklerden sayarsak Hz. Muhammed (s.a.v.) Efendimizi söyleyebiliriz. Peygamberliğine inanmayan, O'nu kendilerine düşman gören Mekkeli müşrikler ve çevresi; O'nun dürüstlüğünü, askerî zekasını ve toplum mühendisliğini kabul etmek zorunda kalmışlardır.
Gazi Mustafa Kemal Atatürk... Millî Mücadele'yi başlatmak için Samsun'a çıktığında pek çok kişi Osmanlı'nın çöktüğünü ve devlete karşı kazanmanın imkansız olduğunu düşündü; fakat yanıldılar, sonunda Cumhuriyet kuruldu.
Ve daha niceleri... Peki, biz hâlâ neden başkalarının bizi sokmaya çalıştığı kalıplara giriyoruz? Hiç düşündük mü, bizi kalıba sokmaya çalışan insanlar bunu niye yapıyor diye? Bence düşünmedik. Sebebi ise kendilerinin böyle görmeleri ...
Kendi içlerinde yenilgiye düşüp çevresine yalnızca olumsuz etkisinin dokunduğunu düşünen insanlardır bunlar.
Başarı dediğimiz şey, inanın ki kolay kazanılmadı; kolay da olamaz zaten. Ama inanın, pes edip elinizde hiçbir şey kalmaması çok acı bir durum.
Ben bir lise öğrencisiyim. Başarı dediğimiz şeyin bence ortaokuldan sonra geldiğini düşünüyorum. Çünkü ortaokulda hâlâ çocuk oluyoruz, olan şeyleri takmak yerine anlık yaşıyoruz fakat sonradan illaki ibretlik olaylar oluyor ve bence artık her şeyi algılayabilecek yaşa geliyoruz. Gerçekleşen en ibretlik olay olduğunu düşündüğüm olay ise lise çağı dediğimiz çağda, okullarda birbirini arkadaşlık uğruna kalıptan kalıba sokmaya çalışan insanlar olduğunu görmek. Ve maalesef ki sadece öğrencilerin değil, büyüklerin de bunu yaptığını görüyoruz. "Sen böyle olacaksın" demezler doğrudan; fakat dolandırıp derler. Zaten açıkça demedikleri için de insanlar inanıyor, bunu dolaylandırarak acındıracak hâle getiriyorlar.
Bizi kalıba sokmaya çalışan insanlara şunu sormak istiyorum: Beni sokmaya çalıştığın kalıbı kendin denedin mi de bana tavsiye ediyorsun? Çünkü insan denediği şeylerin bilginidir, bilmediklerinin ise cahilidir. Bilmediğimiz bir şey hakkında elbet yorum yapamayız.
Ama bence bizim en büyük sorunumuz çok çabuk pes etmemiz. Ufacık biri bir şey söyleyince "Tamam, bitti" diyoruz; asıl istedikleri bu zaten: Pes etmemiz.
Peki bu konunun çözümü var mı derseniz; ben buradaki tek çözümün insanın kendine güvenmesi olduğunu düşünüyorum. İnsanlar hep konuşuyor; siz iyi bir şey yapsanız da konuşurlar, kötü bir şey yapsanız da... Çünkü konuşmak zorundalar. Siz bunlara üzülmek yerine, onların inadına başarınızın üstüne daha çok giderseniz işte o zaman gerçekten başarılı olursunuz. Ama unutmayalım: "Dozunda inat" olması lazım. Çok inat, insanı başarıdan çok rakipleşmeye götürür.
Son olarak; bu tarih düşüp dağ gibi ayağa kalkan insanlarla dolu. Hâlâ bir söze, bir lafa takılmak yerine başarıya takılalım.
Unutmayın:
Hayali güzel olan başarısını, hırslı olan kibirini süsler...