ÜZÜNTÜ HER ŞEYE BEDEL MİDİR?
Günümüzde maalesef başımıza olumsuz bir olay geldiğinde veya bir şey yaşadığımızda, onu çözmek yerine farklı yollara başvuruyoruz. Örneğin; ağlamak, kendi içimize kapanmak veya kimseyle konuşmamak... Bunların bizi düzelteceğine inanıyoruz. Peki, gerçekten düzeltir mi? Bu oldukça tartışılır; çünkü insan sosyal bir varlıktır. Yaşanan sorunları yalnızlıkla ve paylaşmadan halledemez.
Peki, bu çaresizce üzülme hâlinin sebepleri nelerdir?
1. Neye üzüldüğümüzü tam olarak bilememek ve farkında olamamak:
Bir örnek verelim; bir yazılı notumuz veya bir iş görüşmemiz beklediğimiz gibi gelmediğinde, o an her şeyi bırakıp üzüntüye teslim oluyoruz. Oysa o an gerçekten o nota mı, o iş görüşmesine mi, yoksa zihnimizde yatan diğer doluluklar yüzünden mi üzülüyoruz, bunu ayırt edemiyoruz. Neyi dert ettiğimizi bilmediğimiz için de üzüntünün içinde kayboluyoruz.
2. Çok sabırsızız ve çabuk pes ediyoruz:
Hayatta başımıza ne gelirse gelsin; bir belge, bir görüşme ya da birinden gelecek bir telefon bizi ve bizim karakterimizi asla ama asla belirlemez. Bizi oluşturan bu dış etkenler değil, biz bizzat kendimiziz. Bir nota üzülmek yerine, hayatımızın sadece küçük bir çeyreğini kaplayan bu tarz şeyler için kendimizi bu kadar hırpaladığımıza üzülmeliyiz.
Sonuç Olarak;
Hayatta başımıza ne gelirse gelsin –en basitinden herkesin geçmekte olduğu veya geçtiği o sınav süreci– sizi tanımlamaz. Yine söylüyorum: Sizi notlar belirlemeyecek ya da herhangi bir şey... Bunun yerine, sorunların üstüne daha çok gidip pes etmezseniz, gerçekten neye üzüldüğünüzün farkına varırsınız.
Üzüntü her şeye bedel değildir; bir gözyaşı akması her şeye bedel değildir. Bir yağmur yağdığında göllerin ve nehirlerin hemen dolmadığı gibi, bazı şeyler zaman ister, sabır ister. Unutmayın; insan bir şeyi gerçekten isterse onun için bütün kapılar açıktır, anahtar kaybolsa bile...