BAYRAMLARDA UNUTULANLAR…
Öncelikle herkesin bayramını kutlarım.
Ama bugün biraz da sessiz bırakılanlardan, susturulanlardan, “emanet edilmiş” hayatlardan söz etmek istiyorum…
Bakım evlerinde, huzurevlerinde yaşayan her insan gerçekten kimsesiz mi?
Yoksa bazıları; malı kullanılsın, devlet desteklerinden faydalanılsın, evde yük olmasın diye mi yalnızlığa terk ediliyor?
Araştırmalarım ve tanıklıklarıma göre mesele sadece yaşlılık değil…
Kimi zaman zeki, kendi ihtiyaçlarını karşılayabilecek insanlar; “deli”, “şizofren”, “bipolar” gibi ağır ithamlarla toplum önünde itibarsızlaştırılıyor. Ardından baskıyla vasi süreçleri başlatılıyor. Hele nüfuzlu bir aile büyüğü varsa işler daha da hızlanıyor.
Bir ziyaret sırasında yaşanan olay ise vicdanları sarsacak türden…
Uzun zaman sonra yakınını görmeye gelen bir kadın, bakım evindeki adamın sırtındaki bantları fark ediyor. Adam sadece “Acıyor… acıyor…” diyebiliyor. Görevli hemen üstünü kapatıyor: “Böcek ısırığı…”
Peki böcek varsa neden ilaçlama yapılmıyor?
Neden ziyaretçiler bir dakika bile yalnız bırakılmıyor?
Neden insanlar korkuyla konuşamıyor?
Asıl acı olan ise bazen gerçeğin araştırılması yerine; soru soran kişinin susturulmaya çalışılması…
İftiralar, tehditler, aile içi kışkırtmalar…
Oysa mesele çok daha büyük.
Devletin gönderdiği erzaklar tam ulaşıyor mu?
Listelerde yazan beslenme düzeni uygulanıyor mu?
İnsan onuruna yakışır yaşam koşulları gerçekten sağlanıyor mu?
Bazı yaşlıların her gün alması gereken temel gıdaların haftada bire düştüğü iddiaları varsa, bunun adı yalnızca ihmal değildir.
Bugün buradan tüm yetkililere sesleniyorum:
Denetimler sadece binalara değil, insanların hangi şartlarda ve hangi aile hikâyeleriyle bakım evlerine bırakıldığına da yapılmalıdır.
Çünkü bazen en büyük yalnızlık; insanın kendi ailesi içinde başlar…
YAŞLI VE KİMSESİZ DEĞİLSİNİZ…
UNUTULMADIĞINIZI BİLİN…
Bir kapının açılmasını bekleyen,
Bir telefon sesi duymayı özleyen,
Bir “Nasılsın?” cümlesine hasret kalan tüm büyüklerimizin bayramını yürekten kutluyorum.
Hayatını evlatlarına, ailesine, sevdiklerine adamış hiçbir insan yalnızlığı hak etmez.
Bugün belki yanınızda kimse yok…
Ama bilin ki; sizi gören vicdanlar, dualarınıza amin diyen güzel insanlar hâlâ var.
Ellerinizden, yüreğinizden ve hayat tecrübelerinizden öpüyorum.
Bayram size huzur, sağlık, merhamet ve gönül sıcaklığı getirsin…
İYİ Kİ VARSINIZ…ELLERİNİZDEN ÖPERİM....