MADIMAK YANGINI
Ateşin dili yoktu,
Ama nefretin sesiyle konuştu o gün.
Bir otel yandı,
İçinde türkü, şiir,
Ve insan…
Gökyüzü suskun değildi,
Duman duman haykırdı adlarını:
Metin’di, Behçet’ti, Asım’dı, Hasret’ti...
Alevler aldı
Ama yok edemedi
Küllerinden doğan sözü.
Karanlık bir kalabalık
Yaktı kitapları,
Yaktı canları.
Ama yanmadı
İnandıkları…
O günden sonra
Gülüşlerimiz biraz eksik,
Sözlerimiz biraz yaralı,
Ama yüreğimizde bir Madımak
Hâlâ sönmedi.
Ey zaman,
Sen geç,
Ama o yangını unutma!
Unutursan
Bir daha yanar
Bir daha susar
Bir daha ölür
İnsan…
Zeki BAŞTÜRK