"HİÇBİRİMİZ MASUM DEĞİLİZ".
Her şeyi ya çok verdik ya hiç vermedik. Bir türlü ortasını bulamadık…
Hiç düşündünüz mü, seviyorum derken kaç kişiyi incittik?
Kaç kez iyi niyetimizle zarar verdik?
Kaç kez karşımızdakini koruduğumuzu sanırken onun nefes alabileceği alanı daralttık?
Belki de bugün yaşadığımız birçok sorunun temelinde, farkında olarak ya da olmayarak yaptığımız bu yanlışlar var.
Çünkü hiçbirimiz tamamen masum değiliz.
Biraz durup kendimize bakalım.
Sevgiyi nasıl öğrendik, nasıl yaşadık, nasıl aktardık?
Bize gösterilmeyen sevgiyi çocuklarımıza fazlasıyla vermeye çalışırken acaba başka hatalar mı yaptık?
Bir zamanlar insanlar birbirinin derdini dinlerdi. Eskilerin çok güzel bir sözü vardı:
“Derdini söylemeyen derman bulamaz.”
İnsanlar konuşur, paylaşır, birbirine çare olmaya çalışırdı.
Şimdi ise herkes dertli insanlardan kaçıyor. Oysa etrafımızda dertsiz insan bulmak neredeyse imkânsız. Herkesin içinde bir kırgınlık, bir hayal kırıklığı, bir yalnızlık var.
Peki, ne değişti?
İnsanlar birbirine anlatmak yerine neden bir hapın, bir kadehin, bir sigaranın arkasına saklanmaya başladı?
Neden konuşmak yerine susmayı, paylaşmak yerine uzaklaşmayı, sarılmak yerine kaçmayı tercih ediyoruz?
Belki de artık birbirimizi dinlemeyi bilmiyoruz.
Her şeyin bir ölçüsü, bir kapasitesi ve bir sınırı var.
Sevginin de bir dengesi var. Bir gün göklere çıkarıp ertesi gün yok saymak, her şeyi verip sonra hiçbir şey vermemek, insanın duygularında derin yaralar açabilir.
Sevgi, karşındakini kendine bağımlı hâle getirmek değil, onun da kendi ayakları üzerinde durabilmesine yardımcı olmaktır.
Eğitimin de bir kapasitesi var. Her insan aynı şekilde öğrenmez, aynı hızda gelişmez. Öğretmek yalnızca bilgi yüklemek değil, insanın içindeki potansiyeli ortaya çıkarmaktır.
Maddi imkânların da bir sınırı var.
Her istediğini almak, her ihtiyacını karşılamak, her eksikliği parayla tamamlamak insanı mutlu etmeye yetmiyor.
Çünkü insanın doyurulması gereken yalnızca maddi ihtiyaçları değil.
Aile ilişkilerinin de bir dengesi var. Anne olmak, baba olmak, eş olmak, kardeş olmak yalnızca bir sıfat taşımak değildir. Her ilişkinin içinde sorumluluk, anlayış, saygı ve emek vardır.
İlginin ve şefkatin de bir dili var.
Bir çiçeği çok seviyoruz diye sürekli suladığımızda köklerini çürütebiliriz.
Çok sevdiğimiz bir masayı temizlerken yanlış ürünü kullanıp yüzeyini bozabiliriz. Bazen iyi niyetle yaptığımız şey, ölçüsünü kaçırdığımızda zarar verir.
İşte insan ilişkileri de böyledir.
Sevmek, karşındakini boğmak değil, ona nefes alabileceği alanı bırakabilmektir.
Bugün geldiğimiz noktada yalnızca bireysel ilişkilerimizde değil, toplumsal yaşamımızda da ciddi bir denge kaybı yaşıyoruz.
Aileden okula, okuldan resmî kurumlara, eğitim sisteminden toplumsal değerlere kadar birçok alanda yanlışların üzerine yeni yanlışlar koyduk.
Yanlışla yanlışı düzeltmeye çalıştık.
Sonra da ortaya çıkan sonuçlara şaşırdık.
En büyük kaybımız ise gençliğin umutları oldu.
Gençler güvenmekte zorlanıyor. İnanmakta zorlanıyor.
Geleceğe bakarken kendilerine ait bir yol göremiyorlar.
Sevginin ne olduğunu, güvenin nasıl kurulduğunu, bir insanın gerçekten nasıl değerli hissettirileceğini öğrenmekte zorlanıyorlar.
Çünkü biz onlara bazen sevgiyi göstermedik, bazen de sevgiyi öyle abarttık ki kendi kararlarını verebilecekleri alanı bırakmadık.
Bir tarafımız eksik bıraktı, diğer tarafımız fazlasıyla doldurmaya çalıştı.
Ama yine de dengeyi bulamadık.
Oysa gerçek sevgi, bir başkasının bizi sevdiğini ispatlamasını beklemek değildir. Önce kendi içimizde o değeri görebilmek, karşımızdakine dokunabilmek, onu gerçekten hissedebilmek ve karşılık beklemeden güzel bir tebessüm verebilmektir.
Zoraki yapılan hiçbir şeyin ömrü uzun değildir.
Maskeler bir gün düştüğünde, geriye gerçek duygular kalır. Ve bazen hiçbir şey eskisi gibi olmaz.
Şimdi kim suçlu diye sormayalım.
Önce kendimize soralım:
Ben nerede yanlış yaptım? Kimi dinlemedim?
Kimi gereğinden fazla sıktım?
Kime sevgimi göstermedim? Hangi yanlışın düzelmesine seyirci kaldım?
Çünkü bu mesele yalnızca bir kişinin, bir ailenin, bir kurumun ya da bir yönetimin meselesi değil. Hepimizin payına düşen bir sorumluluk var.
Hiçbirimiz masum değiliz.
Her şeyi ya çok verdik ya hiç vermedik.
Sevgiyi de, ilgiyi de, değeri de, sorumluluğu da bir türlü dozunda yaşayamadık.
Çünkü bize verilen hiçbir şey MAĞSUM değildi.