SİZ HİÇ BAŞKASININ TEKÂMÜLÜNE MÜDAHALE ETTİNİZ Mİ?
Bazen iyilik yaptığımızı düşünürken bir insanın hayatındaki en büyük kırılmanın sebebi olabiliriz.
Bazen birini korumak, kollamak, yalnız bırakmamak adına attığımız adımlar, hiç hesap etmediğimiz başka felaketlerin başlangıcı olabilir.
Öyle hikâyelere, öyle yaşanmışlıklara tanıklık ettim ki insan ister istemez kendisine şu soruyu soruyor:
Biz gerçekten iyilik mi yapıyoruz, yoksa başkalarının yaşaması gereken hayatı onların yerine mi yaşamaya çalışıyoruz?
Bini aşkın çalışma içerisinde; karşılaştığım olayların önemli bir bölümünde aile ilişkileri, kardeşlik bağları, anne-baba tutumları ve özellikle kadınların üstlendiği sorumluluklar dikkatimi çekti.
Bir örnek üzerinden anlatmak istiyorum.
Düşünün ki gurbet ellerinde yaşayan bir kardeşiniz var. Kendi memleketinden uzakta, yalnız kalmasın, yanında bir yakını olsun, kendisini güvende hissetsin istiyorsunuz.
Diğer kardeşinizin de onun yanına gitmesine, orada bir yuva kurmasına aracılık ediyorsunuz. Belki bir evliliğe vesile oluyor, belki iki kardeşin birbirine destek olacağını hayal ediyorsunuz.
Niyetiniz güzel. Düşünceniz sevgi üzerine kurulu.
Ama gözden kaçırdığınız çok önemli bir ayrıntı var: Dil, kültür, iletişim ve insanın kendi ayakları üzerinde durabilme meselesi.
Bir insanı başka bir ülkeye göndermek, onun orada güçlü olacağı anlamına gelmez.
Bir insanın hayatına yeni bir kapı açmak, o kapının ardında neler yaşayacağını bildiğiniz anlamına da gelmez.
Yıllar geçer. Başlangıçta kardeşlik ve dayanışma amacıyla kurulan bağlar, zaman içerisinde iletişimsizlikle, yanlış anlaşılmalarla ve beklentilerle yıpranabilir.
Bir gün iyilik olsun diye attığınız adımın karşılığında, "Başıma bela mı getirdin?" cümlesini duyabilirsiniz.
İşte insanın en çok canını acıtan yer
burasıdır.
Siz bir kardeşi yalnız kalmasın diye göndermişsinizdir. Diğerinin de yanında bir yakını olsun istemişsinizdir. Kendinizi görevini yapmış, ablalığını yerine getirmiş biri olarak görürken bir bakmışsınız ki herkes birbirinden uzaklaşmış, aile bağları kopmuş ve en ağır bedel yine o iyiliğe önayak olan kişinin omuzlarına yüklenmiş.
Peki, burada gerçekten suçlu kim?
Bir başka önemli mesele de çocukluktan itibaren bize öğretilen roller.
Erkek çocuğa, "Sen erkeksin, anneni koruyacaksın, kardeşine sahip çıkacaksın." denir.
Kız çocuğuna, "Sen ablasın, alttan alacaksın, kardeşini idare edeceksin, fedakârlık yapacaksın." denir.
Böyle böyle çocuklar, kendi hayatlarını yaşamadan başkalarının sorumluluğunu taşımayı öğrenir.
Özellikle anneler, biz kadınlar, bazen sevgimizi koruma içgüdüsüyle ifade ederken farkında olmadan çocuklarımızın arasına görünmez duvarlar örebiliriz.
Bir çocuğu diğerine karşı koruduğumuzu düşünürken ötekini suçlu ilan edebiliriz. Birine sır verirken diğerini dışarıda bırakabiliriz.
Birini haklı çıkarmaya çalışırken diğerinin hayatında onarılması güç yaralar açabiliriz.
Ve yıllar sonra karşımıza kardeş düşmanlığı, anneye öfke, babaya kırgınlık, birbirine sırtını dönmüş akrabalar çıkabilir.
Bütün bunların ortasında bir de sırlar vardır.
Bazen aile içinde saklanan sırlar, zamanla patlamayı bekleyen bombalara dönüşür. Yanlışlar sır olarak korunur, gerçekleri anlatmaya çalışan ise o yalanın bir parçası hâline
getirilmeye çalışılır.
Gerçeği anlatmak için çırpınan bir insanı düşünün.
Okyanusun ortasında kalmış, kıyıya ulaşmak için çırpınıyor. Sesini duyurmaya çalışıyor. Kendini ifade etmek, anlaşılmak istiyor. Fakat kimse onu dinlemiyor.
Herkes ona karşı, herkes onu suçluyor. İftiralar gerçeklerin önüne geçiyor.
Ve insan, sonunda kendisini anlatabileceği kimse kalmadığında yalnızca Rabbine sığınıyor.
İşte o zaman insan kendisine şu soruyu soruyor:
Biz nerede yanlış yaptık?
Bir insanın güvenliğini sağlamak isterken onu kendi kurduğumuz çemberin içine hapsetmiş olabilir miyiz?
Her şeyi bilen, her dili konuşan, çevresini tanıyan birinin yanında, diğer insanın kendi kararlarını verebilme hakkını elinden almış olabilir miyiz?
İşte o zaman insan kendisine şu soruyu soruyor:
Biz nerede yanlış yaptık?
Bir insanın güvenliğini sağlamak isterken onu kendi kurduğumuz çemberin içine hapsetmiş olabilir miyiz?
Her şeyi bilen, her dili konuşan, çevresini tanıyan birinin yanında, diğer insanın kendi kararlarını verebilme hakkını elinden almış olabilir miyiz?
Bir insanın dünyasını daraltırken ona iyilik yaptığımızı sanmış olabilir miyiz?
Üstelik bu daralan çemberin içerisinde küçük tartışmalar büyüyebilir, iletişimsizlik derinleşebilir, insanın ruhsal ve bedensel sağlığı bundan etkilenebilir.
Sonra da yaşadığı sıkıntılar nedeniyle kendisine hiç hak etmediği sıfatlar yakıştırılabilir.
Peki, bütün bunların sorumluluğunu kime yükleyeceğiz?
Birini işaret etmek için parmağımızı uzattığımızda, diğer üç parmağımızın kendimize dönük olduğunu hiç düşündük mü?
Belki de asıl mesele, suçlu aramaktan önce kendi payımıza bakabilmektir.
Çünkü insan bazen başkasını korumaya çalışırken kendi çocukluğundan taşıdığı eksiklikleri, korkuları ve sorumlulukları telafi etmeye çalışır.
Bir zamanlar kendisine yüklenen görevleri, büyüdüğünde de yerine getirmek ister. Herkesi korumak, herkesi bir arada tutmak, herkesin sorununu çözmek ister.
Ama hayatın rotası her zaman bizim çizdiğimiz yöne gitmez.
İşte tam da burada bir adım geri çekilmek gerekir.
Sevmek, bir insanın yerine karar vermek değildir. Korumak, onun yaşayacağı bütün deneyimleri elinden almak değildir. Kardeş olmak, abla olmak, anne olmak; başkasının hayatının sorumluluğunu sonsuza kadar taşımak anlamına gelmez.
Herkesin kendi yolunu bulmaya, kendi kararlarının sonuçlarıyla yüzleşmeye ve kendi tekâmülünü yaşamaya ihtiyacı vardır.
Ben buna farkındalık diyorum.
Kuantum manyetizma çalışmalarında da üzerinde durduğum farkındalık ve dönüşüm meselesi tam burada anlam kazanıyor.
İnsan önce yaşadıklarının içindeki kendi payını fark eder. Sonra kendisine yüklenen rollerle yüzleşir.
Ardından bir adım daha atar ve kendi rotasını yeniden belirlemeye başlar.
Bu, benim gözümde bir kuantum sıçramasıdır.
Ben buna farkındalık diyorum.
Kuantum manyetizma çalışmalarında da üzerinde durduğum farkındalık ve dönüşüm meselesi tam burada anlam kazanıyor.
İnsan önce yaşadıklarının içindeki kendi payını fark eder. Sonra kendisine yüklenen rollerle yüzleşir.
Ardından bir adım daha atar ve kendi rotasını yeniden belirlemeye başlar.
Bu, benim gözümde bir kuantum sıçramasıdır.
Çünkü ilk sıçrama fark etmektir. İkinci sıçrama, fark ettiğin şeyin içinde kaybolmamayı öğrenmektir.
Sonraki adım ise başkasının hayatını yönetmekten vazgeçip kendi yoluna sahip çıkmaktır.
Belki de yıllarca korumaya çalıştığınız insanların sizi anlamasını beklediniz. Belki de onların güvende olması için kendinizi güvende hissettiniz.
Ama bir gün anlıyorsunuz ki herkesin kendi yolculuğu var.
Ve bazen en büyük iyilik, müdahale etmemektir.
Çünkü hiç kimsenin tekâmülüne müdahale etmeye hakkımız yok.
Bir insanın yolunu aydınlatabilirsiniz ama onun yerine yürüyemezsiniz.
Peki, şimdi kendimize dürüstçe soralım:
Biz sevdiklerimizi gerçekten özgür bırakabiliyor muyuz?
Yoksa onları koruduğumuzu düşünürken kendi korkularımızın, eksikliklerimizin ve beklentilerimizin içine mi hapsediyoruz?
Belki de artık başkalarının hayatını kurtarmaya çalışmadan önce kendi içimizdeki düğümleri çözmenin zamanı gelmiştir.
"BİR İNSANIN YOLUNU AYDINLATABİLİRSİNİZ AMA ONUN YERİNE YÜRÜYEMEZSİNİZ."