BİZ SİZLERİN ÇOCUKLUKTA YAPIP BOZDUĞUNUZ YAPBOZ OYUNCAKLAR DEĞİLİZ!

Nagihan AKARGEÇER (KUANTUM VE ŞİFA UZMANI)

18-11-2026 09:58

BİZ SİZLERİN ÇOCUKLUKTA YAPIP BOZDUĞUNUZ YAPBOZ OYUNCAKLAR DEĞİLİZ!

Çocukken hatırlar mısınız?
Bazı oyuncaklarımız vardı. Kolları çıkar, bacakları yerinden oynar, kafaları gövdelerinden ayrılırdı. 

Biz onları söker, bozar, sonra yeniden birleştirmeye çalışırdık. Bazen eksik parçayla oynar bazen de bir türlü eski hâline getiremezdik.

O günlerde bunun adı oyundu.

Peki bugün yaşadığımız hayatın adı ne?

Sanki hepimiz bir yapboz oyuncağına dönüştük. Kolumuz bir tarafta, bacağımız başka bir tarafta, ruhumuz bedenimizden uzaklarda… Bakışlarımız donuk, yüzlerimiz yorgun, seslerimiz kısılmış
durumda.

Birbirimize bakıyoruz ama birbirimizi göremiyoruz. Konuşuyoruz ama birbirimizi duymuyoruz. Aynı sokaklarda yürüyor, aynı havayı soluyor ama giderek birbirimize yabancılaşıyoruz.

Çaresiz bırakılmış bir toplumda kendi yaramızı nasıl saracağımızı arıyoruz. Fakat bu yaraları saracak bir merci, bize yeniden insan olduğumuzu hatırlatacak bir ses duyamıyoruz.

Birbirimize bakıyoruz ama birbirimizi göremiyoruz. Konuşuyoruz ama birbirimizi duymuyoruz. Aynı sokaklarda yürüyor, aynı havayı soluyor ama giderek birbirimize yabancılaşıyoruz.

Çaresiz bırakılmış bir toplumda kendi yaramızı nasıl saracağımızı arıyoruz. 

Neden bu hâle getirildik?
Biz sizin çocukken oynayamadığınız, sahip olamadığınız, istediğiniz zaman dağıtıp yeniden birleştirebileceğiniz oyuncaklar değiliz!
Biz insanız. 

Duygularımız var, anılarımız var, korkularımız, umutlarımız, hayallerimiz var. En önemlisi, hepimizin bir ruhu var.
Çocukken göremediğiniz sevgisizliği, bugün yetiştirdiğiniz çocuklara aktarıyor olabilir misiniz? 
Hiç düşündünüz mü?
Kuralların içine sıkıştırılmış, her şeyi ezberleyen, itaat etmeyi öğrenen, ama hissetmeyi, sorgulamayı, paylaşmayı ve sevgi göstermeyi yeterince öğrenemeyen çocuklar yetiştirmeye başladığımızdan beri çok şey değişti.

Düzenli, başarılı, kusursuz görünen ama kendi duygularını ifade etmekte zorlanan çocuklar…
Biz çocuk yetiştirirken onların yalnızca bedenlerini ve zihinlerini mi büyüttük? 

Yoksa ruhlarını, sevgilerini, vicdanlarını ve özgüvenlerini de besledik mi?

Birbirimizi parçalamaya çalışırken hiç başımızı kaldırıp etrafımıza baktık mı?

Son zamanlarda yaşadığımız olayları, ölüm karşısındaki tutumumuzu, insan hayatına verdiğimiz değeri hiç sorguladık mı?

Özellikle afetlerde, enkaz altında günlerce, haftalarca yaşam mücadelesi veren insanlarımızı düşündüğümüzde, ölümün tıbbi olarak kesinleşmesinin, kimlik tespitinin ve defin süreçlerinin ne kadar büyük bir hassasiyet gerektirdiğini unutmamalıyız.

Son zamanlarda yaşadığımız olayları, ölüm karşısındaki tutumumuzu, insan hayatına verdiğimiz değeri hiç sorguladık mı?
Düşündüğümüzde, ölümün tıbbi olarak kesinleşmesinin, kimlik tespitinin ve defin süreçlerinin ne kadar büyük bir hassasiyet gerektirdiğini unutmamalıyız.

Bir insanın hayatı da ölümü de aceleye getirilecek bir işlem değildir. Sıcak hava, zaman baskısı veya başka gerekçeler, tıbbi ve hukuki doğrulamanın önüne geçmemelidir.

Peki bu süreçlerin şeffaflığını, denetimini ve insan onuruna uygun yürütülmesini yeterince sorguluyor muyuz?

Doğaya yaptığımız da bundan farklı değil.

Ağaçların yanlış budanması, toprağın hor kullanılması, bir canlının yaşam hakkının önemsiz görülmesi… 
Sanki hiçbir şeyin kökü, dalı, tomurcuğu, geleceği yokmuş gibi davranıyoruz.

Sonra da yaşadığımız doğal afetler karşısında şaşırıyoruz.
Oysa önce temel ihtiyaçlarımızı yeniden hatırlamamız gerekiyor.

Oysa önce temel ihtiyaçlarımızı yeniden hatırlamamız gerekiyor.


Sevgi, şefkat, güven, bağlanma, dürüstlük, ahlak, vicdan…
Bunlar insan yetiştirmenin temelidir.
Eğitimi yalnızca müfredata, sınavlara, ezberlenmiş bilgilere ve okul saatlerine indirgediğimizde neyi eksik bırakıyoruz?

Öğretmenlerimizi de düşünmeliyiz. Korkularından dolayı sesini yükseltemeyen, müdahale etmekten çekinen, mesleğinin insani sorumluluğunu yerine getirirken baskı hisseden öğretmenlerimiz var.

Öğretmeni yalnızca ders anlatan, çocuğu yalnızca ders dinleyen bir konuma indirgediğimizde eğitimden geriye ne kalır?

Peki biz nerede yanlış yaptık?

Bir anne olarak farklı farklı annelik biçimlerini de görüyorum.

Çocuğunu sevgiden adeta bir fanusun içine koyan, onu bütün tehlikelerden korumaya çalışırken gerçek hayata hazırlanmasını engelleyen anneler var.
Bir de çocuğunu dünyaya getirip sorumluluğunu başkalarına bırakan, nasılsa devlet bakar, 18 yaşına gelince nasıl olsa beni bulur diye düşünenler…


Çocuklarını maddi çıkarları için kullanan, onların çocukluklarını ve geleceklerini kendi çıkarlarına alet edenler de var.
Elbette her toplumda iyilik de kötülük de vardır. Önemli olan bunları görmezden gelmemek, denetlemek, yanlışın karşısında zamanında durabilmektir.
İşte tam da burada görev hatırlatması yapmak istiyorum.

Çocukları kim koruyacak? Aileleri kim destekleyecek? İhmali kim takip edecek? Yanlışı kim görecek ve gerektiğinde kim müdahale edecek?

Bunlar yalnızca bir annenin, bir öğretmenin veya bir komşunun sorumluluğu değildir. Hepimizin ve görevli kurumların ayrı ayrı sorumlulukları vardır.
Son aylarda ve haftalarda gündemimize gelen olaylar bize bir gerçeği yeniden düşündürmeli: 

Hepimizin yeniden eğitime, vicdan muhasebesine ve insan olmanın temel ilkelerine ihtiyacı var.
Çünkü çocukları yalnızca elde etme hırsıyla, en üstte olma yarışıyla, başkasını geçme duygusuyla hayata karşı hazırlayamayız. 

Hiçbir çocuk, büyüklerin tamamlayamadığı hikâyelerin bedelini ödemek zorunda değildir.”

"Bir parantez açmak isterim: Burada dile getirdiğim eleştirilerimi, görevini sevgiyle, vicdanla ve sorumluluk bilinciyle yerine getiren gerçek öğretmenlerimize; çocuklarını sevgi, şefkat ve emekle büyüten gerçek anne ve babalarımıza yöneltmiyorum. Onları bu sözlerimin dışında tutuyorum. Çünkü onların hakkı ödenmez. Benim sözüm; eğitimden sevgiyi, ebeveynlikten sorumluluğu, insanlıktan vicdanı çıkaran anlayışadır. İyi ki hâlâ işini hakkıyla yapan, çocuklara umut olan, geleceğe emek veren insanlar var. Onların varlığı, hâlâ değişimin mümkün olduğuna dair en büyük umudumuzdur.

DİĞER YAZILARI YIKMAK DEĞİL, ONARMAK. SUÇLAMAK DEĞİL, ARAŞTIRMAK. AYRIŞTIRMAK DEĞİL, HESAP VEREBİLİRLİK. MAKAM DEĞİL, TOPLUMUN MENFAATİ. 01-01-1970 03:00 SİZ HİÇ BAŞKASININ TEKÂMÜLÜNE MÜDAHALE ETTİNİZ Mİ? 01-01-1970 03:00 "HİÇBİRİMİZ MASUM DEĞİLİZ". 01-01-1970 03:00 BAZILARI BİR GÜN ÖLÜR, BAZILARI HER GÜN ÖLÜR… 01-01-1970 03:00 SANAT OLMADAN YAŞAM OLMAZ: SİVAS EKSPRESİ YOLA ÇIKIYOR! 01-01-1970 03:00 SAKLADIĞINIZ GERÇEKLER, YARIN SEVDİKLERİNİZİN KARŞISINA ÇIKABİLİR! 01-01-1970 03:00 "YARADANLA YARALAYANLARIN, ARASINDAN ÇEKİLMEK, " 01-01-1970 03:00 BİZE NELER OLUYOR? HER HAFTA BİR İNTİHAR HABERİ, GENÇLER KORKUYOR! 01-01-1970 03:00 ÇOCUKLARIMIZ RİSK ALTINDA! DİKKAT, BU BİR UYARIDIR! 01-01-1970 03:00 ÇARESİZLİĞE SÜRÜKLENEN İNSANLIĞIN FERYADINI KİM GÖRÜYOR? 01-01-1970 03:00 ÇOCUĞUMUZU ZİRVEYE TAŞIRKEN, İNSANLIĞIMIZI UÇURUMDAN MI ATIYORUZ? 01-01-1970 03:00 ALLAH'IM, SANA ŞİKÂYETİMİZ VAR! 01-01-1970 03:00 NEREDE BİZİM ESKİ DOKTORLARIMIZ? 01-01-1970 03:00 KAÇINIZ AVUKAT MAĞDURU? 01-01-1970 03:00 KUANTUM SIÇRAMASINI KİMLER YAPIYOR? SOSYAL HİZMET KİMLER İÇİN?  01-01-1970 03:00 DEVLETE DESTEK, TOPLUMA NEFES, İNSANIMIZA ŞİFA 01-01-1970 03:00 PARA KAYBININ ÖTESİNDE: BU İNSANLARIN RUHLARINI KİMLER TOPARLAYACAK? 01-01-1970 03:00 RUHUN KAÇ PARÇAYA BÖLÜNDÜ? 01-01-1970 03:00 DÜŞÜNCE GÜCÜMÜZE SALDIRI VAR 01-01-1970 03:00 TAŞIMA SUYLA PSİKOLOJİMİZ DÜZELMEZ; ÇOCUKLARIMIZIN RUHUNU KİM GÖRECEK? 01-01-1970 03:00 ÜLKEMİZİN YAŞAM SUYU ÇEKİLİRKEN, YAŞAMA GÜVENİMİZ DE Mİ ÇEKİLİYOR? 01-01-1970 03:00 HAKKINI ARARKEN KENDİNİ SUÇLAMA:  RUHUN AYNASINDA MAĞDURİYET 01-01-1970 03:00 BODRUM BODRUM…  SEN KİMLERİ YUTTUN? 01-01-1970 03:00 BODRUM'U KİM KORUYACAK? YEL DEĞİRMENLERİNİN SUYU MU ÇEKİLDİ? 01-01-1970 03:00 KURALLAR KİMLERE GÖRE HAZIRLANIYOR? 01-01-1970 03:00 DÜRÜSTLÜK SATILIK DEĞİLDİR.  01-01-1970 03:00 ÇOCUKLARIMIZI KİMLERE EMANET EDİYORUZ?  01-01-1970 03:00 BİZİM İNSANIMIZI KİM KORUYACAK?BİZİM ÇOCUKLARIMIZI KİM KORUYACAK?  01-01-1970 03:00 DEPREMDE YALNIZCA BİNALAR DEĞİL, HAKLAR DA KORUNMALI 01-01-1970 03:00 SİZ KİMİ KANDIRIYORSUNUZ? 01-01-1970 03:00 SON OYUNCAĞINIZ BU NESİL Mİ KALDI? 01-01-1970 03:00 BİR EMEKLİYİ KAYBETMEK, BİR KÜTÜPHANEYİ KAYBETMEKTİR. EMEKLİ ÖLSÜN MÜ İSTENİYOR, YOKSA BİLGİLERİ VE TECRÜBELERİYLE BİRLİKTE SESSİZCE YOK OLMALARI Mİ?  01-01-1970 03:00 EMEKLİLERİN DİKKATİNE: BU HESABI BİRLİKTE SORALIM.  01-01-1970 03:00 AKADEMİ KURMAK BU KADAR KOLAY MI? 01-01-1970 03:00 TOPRAĞIN KAYGISI, SOFRAMIZIN GELECEĞİ.  01-01-1970 03:00 GÜNEŞİ DE Mİ KİRALADINIZ? DENİZ HEPİMİZİN, SAHİLLER DE.. 01-01-1970 03:00 ÇOCUKLARIMIZA BIRAKACAĞIMIZ EN BÜYÜK MİRAS BAŞARIDIR...  01-01-1970 03:00 “BEN KONUŞAMAYANLARIN AVUKATIYIM: ÇİÇEĞİN, AĞACIN VE CANLARIN SESSİZ HAKKI" 01-01-1970 03:00 KAYBOLAN EVRAKLAR DEĞİL, KAYBOLAN GÜVEN.  01-01-1970 03:00 SINAV GÜNÜNDE KAYBEDİLEN ŞEY SADECE ZAMAN DEĞİLDİ 01-01-1970 03:00 DEVLETİN GÖREVİ: VATANDAŞIN RUH SAĞLIĞINI,BÜTÇESİNİ VE GELECEĞİNİ KORUMAKTIR. 01-01-1970 03:00 VATANDAŞIN BORCU MU, SİSTEMİN YÜKÜ MÜ? YAŞLILARIMIZ DİJİTAL SİSTEMİN NERESİNDE? 01-01-1970 03:00 DEVLET KAPISINDA VATANDAŞIN AKLINA TAKILAN SORULAR,. VATANDAŞA YAŞATILAN PSİKOLOJİK TRAVMALAR,.  01-01-1970 03:00 BAYRAMLARDA UNUTULANLAR… 01-01-1970 03:00 MOBBİNG ALTINDA YIKILAN GÜVEN: CUMHURİYET VE ADALETİN SINAVI 01-01-1970 03:00 MAKAMLARI KORUMAK MI? GELECEĞİ YETİŞTİRMEK Mİ?  01-01-1970 03:00 RUHLARIMIZDA BIRAKTIĞINIZ YIKINTILAR 01-01-1970 03:00 TÜM İNSANLARIN ÇIĞLIĞI.  ASIL SORUMLULAR NEDEN KORUNUYOR? 01-01-1970 03:00 İNSAN PSİKOLOJİSİNİ YOK SAYAN BU DÜZENİ KİMLER KORUYOR? 01-01-1970 03:00 BİR NESLİ BİZ Mİ DÜŞMANA ÇEVİRDİK?     Kendi Ellerinizle Düşman mı Yetiştirdiniz? 01-01-1970 03:00 "BU 23 NİSAN'DA HİÇ BOĞAZINIZ DÜĞÜMLENDİ'Mİ?  01-01-1970 03:00 ERKEKLER KADINLARINI NEDEN ÖLDÜRÜYOR? 01-01-1970 03:00 TOPLUMUN, GENÇLİĞİN, EMEKLİNİN PSİKOLOJİSİ NASIL BOZULUR? 01-01-1970 03:00 KREŞLERE MAHKÛM BIRAKILAN BEBEK RUHLAR 01-01-1970 03:00 KELEPÇELİ RUHLAR “TOPLUM OLARAK NEYİ KAÇIRIYORUZ?” 01-01-1970 03:00 VİCDANLARIN SESSİZLİĞİ VE ÖDÜLLENDİRİLEN SUSKUNLUKLAR 01-01-1970 03:00 Bir önceki yazımın devamı.. BAĞ MI, GARANTİ Mİ? 01-01-1970 03:00 VİCDAN CİNSİYET TANIMAZ SLOGAN: KADIN GÜÇTÜR; AMA ADALET OLMAZSA GÜÇ YARAYA DÖNÜŞÜR.  01-01-1970 03:00 HAPLA SUSTURULAN BİR TOPLUM MUYUZ? 01-01-1970 03:00 "NARSİSTLER."Sizi Sessizce Nasıl Kontrol Eder? 01-01-1970 03:00 8 MART: KUTLAMA DEĞİL, EMEKÇİ KADINLARI ANMA GÜNÜDÜR!  01-01-1970 03:00 AİLELER TARAFINDAN NARSİST BİR ÇOCUK NASIL YETİŞTİRİLİR? 01-01-1970 03:00 SENİN GÖLGENİN NARSİST OLDUĞUNU BİLİYOR MUSUN? 01-01-1970 03:00 "BİR ÇORBA 200 LİRA, VİCDAN KAÇ LİRA?  01-01-1970 03:00 Kadın konuşur, toplum olgunlaşır 01-01-1970 03:00 KADIN SUSARSA, DÜNYA YAVAŞLAR. 01-01-1970 03:00 KADIN SUSTUKÇA DÜNYA YOLUNU KAYBEDER: Sessizlik Erdem Değil, Bir Toplumun Çöküşüdür! 01-01-1970 03:00