ESKİ CHP’LİLER YENİ PARTİ’YE TAŞINDI
CHP Yıldırım İlçe Başkanlığı’ndan Yeni Parti İlçe Başkanlığı’na taşınma, nakliye şirketinden ayarlanan kamyon ve asansörle değil, eski partiden Yeni Parti’ye doğru yürüyerek oldu. İki parti binası da Ankara yolu üzerindeydi.
Daha önce CHP Nilüfer İlçe Başkanlığı da Yeni Parti’sine yürüyerek taşınmıştı.
Eski CHP Yıldırım İlçe Başkanı Ahmet Keskin Sosyal Medyadan duyuru yaptı:
“Cumhuriyet Halk Partisi Yıldırım İlçe Başkanlığı
26 Temmuz Pazar Saat: 15.00
Buradan hep birlikte Yeni Parti Yıldırım İlçe Başkanlığı’na yürüyoruz.
Bu mücadelede yerini al, omuz omuza tarih yazalım!”
Ben de tarihi olaya tanıklık etmek için o yürüyüşe katıldım.
Yeni Parti’nin yeni gönüllüleri elbette bir burukluk yaşıyordu. Çoğu baba evi bildikleri CHP’den istifa etmişti. Yargı yoluyla parti binalarından kovulunca yapacakları bir şey yoktu. Koltuğa tekrar oturtulan eski genel başkan da baba değil de babalık gibi davrandı. Disiplin kurulunu harıl harıl çalıştırmaya başladı. Onlara bir ev bulup taşınmaktan başka yol bırakmadı. Bu bir bölünmeydi. Bölünmeyle yeni canlı oluştuğu gibi; yok oluş da olabilir. Bakalım bu bölünmede ne oluşacak?
Tam da belediyeleri alarak Türkiye’nin birinci partisi olup iktidar olacaklarına inanmışken, yetmiş yıl sonra ilk kez büyük bir coşkuya kapıldıklarında olmuştu bu bölünme. Başarılı olup iktidarı devralmaya hazırlanırken moraller bozulmuştu.
Belki de halk olan bitene kayıtsız kalmaz yine onları birinci parti yapar, iktidara getirir, ezilmekten kurtarırdı. Geçmişte halkın ezilenden yana oy kullandığına çok tanık olundu. Şimdiki iktidar -bu kadar olmasa da- ezilme görüntüleri üzerine iktidar olmamış mıydı?
Onların sevinç ve ümitleri ayaklar altında ezilirken ülkenin demokratik terbiyeden yoksun bazı kişileri sevinçle sosyal medyadan paylaşım yapıyorlar:
“CHP’liler vatan hainleridir. Bu parti kapatılmalıdır (kapandı sayılır). Bu kadar soygunu göre göre bunlara oy verenlerin kanından kuşku duyarız. Yeni partinin logosu da Yeni Rakıyı andırıyor. Bunlardan bir halt olmaz. Zorlu mezar başında rakı içip heykel yapsalar… ”
CHP ve Yeni Parti’ye gönül verenleri böylesine acımasız sözlerle eleştirmek, hakaret etmek ne kadar doğrudur? Neticede siyasi partiler demokrasilerin vazgeçilmez unsurları değil midir? Neyse cahillerdir, demokrasiyi özümsememiş kişilerdir deyip geçelim…
Yürüyüş başladı. Dostlarla selamlaştım. Meslektaşım Necati Çelik’le karşılaşmam güzeldi. Beş aydır görüşememiştik. Özlem söyleşisi yaparak yürüdük. Yürürken bir yandan da konuşanlara kulak misafiri oldum. Biri:
“Bu iktidar çok uzun sürdü. Aydın kesim üzüntüden, ülkenin geleceğinden endişe duymaktan hasta oldu. Çoğu da vefat etti.”
“Doğru söylüyor” dedi yanındaki devam etti:
“Bak şurada duran iki kişi Bay-pas oldu. İlerideki arkadaşımızın damarlarında üç stent var. Başka bir tanıdığım kanserle mücadele ediyor…”
Duyduklarımı özetleyeyim:
“Yıllardır iktidar yüzü göremeyen partisini terk etmeyen, kıt emekli aylığından aidatlar ödeyerek partisini ayakta tutmaya çalışan emektarlar bunlar.”
“Bir ömür süren beklemede CHP seçmeni partisini neden terk etmedi, sorusuna yanıt vermek zor. Onları yetmiş yıldır motive eden neydi?”
“Bu partide, başta kurucusu Mustafa Kemal Atatürk ve ülkeyi düşman işgalinden kurtaran diğer kahramanlar, Kuvayı Milliye ruhu, çağdaşlık, devrimler, eşit vatandaşlık, çağdaş hukuk, kadın erkek eşitliği gibi sayılmayacak kadar çok değerlerin temsili vardı. O nedenlerle terk etmemişlerdi.”
“Başka bir partiye taşınmak zor geliyor.”.
“Oylarımızla seçtiğimiz başkanların anlatıldığı gibi hırsızlık yapmadıklarını biliyoruz. Bizi üzen haksız yere görevden alınmaları, hapse atılmalarıdır.”
“Butlancılar ve karşı partiye geçen başkanlar da bu acımıza tuz biber ekti. Bütün olanı biteni gören eski genel başkanımızın aklanmaktan, hırsızlıktan söz etmesini ise hiç affetmeyeceğiz…”
Yeni Parti, Yıldırım ilçe binasının önünden CHP eski yıldırım ilçe başkanı Ahmet Keskin’in megafondan duyulan sesi ile dinlemem sona erdi.
Onun ardından eski il başkanı konuştu.
Başkanlık açılışının ardından topluluk dağıldı.
Bu yürüyüş yalnızca iki parti binası arasındaki birkaç yüz metrelik yol değildi. Kimi için bir ayrılığın hüznü, kimi için yeni bir başlangıcın umuduydu. Yetmiş yıldır inandıkları değerlere tutunarak yürüyen insanların adımlarında kırgınlık da vardı umut da… Belki de en çok, geride bırakmak zorunda kaldıkları baba evinin üzüntüsü vardı.
Tarih kimin haklı olduğunu elbette gösterecektir. Demokrasi ise ancak insanların korkmadan inandıkları yolda yürüyebildikleri zaman anlam kazanacaktır.
Ahmet KOÇAK