VEFANIN ADI: BOYBEYİ ÇELİK
İÇİMDE KALAN UKDE: HINIS
Erzurum-Tekman Gümüşlük Köyü İlkokulunda dört öğretmen görev yaparken önemli bir maç vardı. Köyde elektrik de televizyon da olmadığından öğretmen arkadaşlar Hınıs’a gidip televizyondan maç izlemek istediler. Bana da önerdiler. Futbolla hiç ilgim olmadığından onlara katılmadım.
Köylüler; “Şu dağın arkası Hınıs” derlerdi. Üç öğretmen arkadaş o dağı aşıp Hınıs’a gitti. Ben köyde yalnız kaldım. Ertesi gün döndüklerinde Hınıs’ın güzelliğini anlata anlata bitiremediler. Gitmediğim için üzülmüştüm. Hınıs içimde bir ukde olarak kaldı.
O olaydan kırk yıl sonra doğu illerini geziyorum. Muş’u gezdim, yazdım. Varto’yu gezerken; henüz yedi yaşımdayken radyodan duyduğum 19 Ağustos 1966 tarihinde olan Varto depremi haberlerini anımsadım. Çok yıkım olmuştu. Bugün o depremden iz kalmamış.
Varto’yu gezdikten sonra Hınıs’a doğru yol almaya başladım. Yol üzerinde ekin tarlaları, ovalarda ve tepelerde bolca ot ve o otlarla beslenen hayvan sürüleri görülüyor. Bu sene çok ot oldu. Kimi yerde otları biçip sıra sıra kurumaya bırakmışlar…
İçimde Ukde Kalan Hınıs’ı Ziyaretim;
Hınıs’a girdim. Yaklaşık bir km uzunluğundaki tek caddesini boydan boya geçtim. Cadde, “ben 1960 yılıyla sonraki yıllarda yapılan dükkânlarla doluyum” diyordu. İlçede en görkemli binalar devlet binaları. Yabancı bir yere gittiğimde kalacak yer ayarlamadan gezmem. Öğretmenevinden yer ayarladıktan sonra gezmeye çıktım.
Hınıs deyince aklıma üç yıl önce tanıştığım Hınıslı Ünlü Gazeteci Boybeyi Çelik geldi. Hemen telefonla arayıp memleketinde olduğumu söyledim. Çok şaşırdı; “Geçen hafta bir yardım organizesi için oradaydım. Keşke daha önce arasaydınız görüşürdük.” dedi. Benimle ilgilenmeleri için dostlarını arayacağını söyledi. Zahmet olur, desem de Hınıs spor tesisleri sahibi Nihat Taş Beyi aramış. Nihat Bey sağ olsun öğretmenevine geldi. Sahibi olduğu spor tesislerine davet etti. Hınıs ve insanların yaşayışı hakkında bana rehberlik etti. Kendisine teşekkür ediyorum.
BOYBEYİ İle Tanışmam:
Bursalı Eğitimci -Yazar (Bu günlerde şairlik denemeleri olan) Zeki Baştürk aradı;
“Ahmet Bey, gel de seni büyük Gazeteci - Yazar Boybeyi Çelik’le tanıştırayım.” dedi. Ördekli Kültür Merkezi’nin karşısındaki Abdal’da buluştuk. Simitlerimizi aldık ve yağan yağmurdan korunmak için Rizeliler Dernek Lokali’ne girdik. Lokal yöneticisi çaylarımızla birlikte küp küp doğranmış kaşar peynir de getirdi. Derken içeri esmer, boylu poslu, kalın uzun paltolu biri girdi ve yanımıza oturdu. Zeki Bey:
“İşte seninle tanıştıracağım ünlü gazeteci Boybeyi Çelik” Tanıştık, sohbet ettik. Adındaki güzelliğe, karizmaya bakar mısınız?
Erkeklere bey, kadınlara hanım diye hitap ederim. Konuşurken sık sık “Boybeyi Bey” diye hitap ettim. Boybeyi:
“Lütfen Boybeyi deyin. ‘bey’i’ zaten içinde” diye espri yaptı. Yine adıyla hitap edemeyip, “Sayın Boybeyi” diyerek konuşmaya devam ettim.
Büyük insanların en göze çarpan özelliği saygılı ve alçak gönüllü olmalarıdır. O da çok saygılı bir insanmış. Onun saygılı davranışı karşısında; “ ben saygıda onu nasıl geçebilirim” çabasına giriyorsunuz.
Telefon numaralarımızı alıp vedalaştık. Zeki Bey’le otobüs durağına doğru giderken:
“Boybeyi Bey ne kadar beyefendi ve babayiğit bir insanmış. Ya o babayiğitliğiyle külhanbeyi olsaydı ne yapardık?” diye takıldım. Zeki Bey:
“O zaman onunla arkadaş olmazdık ki.” diye yanıtladı, gülüştük.
Tekman Belediye Başkanıyla Tanışmam;
Ertesi gün Tekman’a geldim. Belediye çalışanı Cihan Demirel aradı. Boybeyi Çelik’in belediye başkanını aradığını, sizinle ilgilenmesini rica ettiğini söylediğini aktardı. Cihan Bey’le buluştuk, tanıştık, yemek yedik. Sağ olsun çok yakın ilgi gösterdi.
“Başkanımız Abdurrahman SEVER buraya çok yakın taziye evinde. Buyurun gidelim sizi tanıştırayım.” önerisinde bulundu. Taziye evinde bizi tanıştırdı. Başkanın da öğretmen olduğunu duymuştum. Kısa sohbet ettik. Taziyeye gelenlerle ilgilendiğinden çok meşguldü. İki gün sonra ziyarete gelmek istediğimi söyleyip ayrıldım.
Boybeyi Çelik’i yazmayı düşünmüş, bir türlü fırsat bulamamıştım. Bu ziyaretimle onu yazmış ve anmış oldum.
Yıllar önce içimde ukde kalan Hınıs’ı gördüm. Kazancım yalnızca bir ilçeyi tanımak değil, dostluğun değerini bir kez daha anımsamak oldu.
Ahmet KOÇAK